حمله شیمیایی به بتن؛ علل، اثرات و راهکارهای پیشگیری

به طور کلی، بتن حاوی سیمان پرتلند مقاومت خوبی در برابر اسیدها ندارد. اگرچه بتن می‌تواند در برابر برخی اسیدهای ضعیف، به ویژه چنانچه رویارویی با آنها هر از چندگاهی رخ دهد، دوام بیاورد.

محصولات حاصل از احتراق بسیاری از سوخت‌های فسیلی حاوی گازهایی هستند که می‌توانند با رطوبت ترکیب شده و اسید تشکیل دهند. فاضلابی که به اندازه کافی هوادهی نشده باشد، می‌تواند سولفوریک اسید تشکیل دهد. اسیدها ممکن است در رواناب برخی از معادن و در بعضی از آب‌های صنعتی وجود داشته باشند.

خاک‌های کود گیاهی، خاک‌های رسی و شیل‌های آلومی ممکن است شامل مواد معدنی حاوی سولفید مانند پیریت باشند که در اثر اکسیده شدن، سولفوریک اسید تولید می‌کنند. برخی از آب‌های معدنی ممکن است حاوی کربن‌دی‌اکسید و هیدروژن سولفید محلول با غلظت‌های زیاد باشند؛ چنین محلول‌هایی می‌توانند اسیدی باشند و برای بتن بسیار تهاجمی و آسيب زننده به حساب آیند. اسیدهای آلی ممکن است از سیلوهای مزرعه یا از تأسیسات تولید و فرآوری موادی مانند آبجوسازی، لبنیات، کارخانه‌های کنسروسازی و کارخانه‌های خمیر چوب حاصل گردند. خوراک دام و کودهای کشاورزی نیز ممکن است حاوی اسیدهایی باشد که سبب خوردگی بتن شود. این امر در مورد كف‌ها، حتی در جایی که یکپارچگی ساختاری مختل نگردد، می‌تواند نگران کننده باشد.