Slide9

طراحی و عملکرد تیرهای خمیده‌ کامپوزیت سیمانی تقویت‌شده با الیاف فولادی در چاپ سه‌بعدی‌شده به الگوی بولیگاند

مقدمه

چاپ سه‌بعدی بتن امکان ساخت معماری‌های پیچیده الهام‌گرفته از طبیعت را فراهم می‌کند که خواص مکانیکی و سازه‌ای را بهبود می‌بخشند. این پژوهش چارچوبی دیجیتال برای تولید معماری‌های داخلی بتن مسلح به الیاف روی سطوح غیرتخت ارائه می‌دهد. تیرهای قوسی با الگوی بولیگاند چاپ و ریزساختار و خواص آن‌ها بررسی شدند. نتایج نشان داد این ساختار تخلخل را کاهش داده و مقاومت برشی-خمشی را افزایش می‌دهد. در مقایسه با تیرهای تخت، تأثیر بولیگاند در تیرهای قوسی برجسته‌تر است و الگوی شکست را از ترد به شکل‌پذیر با ترک‌های متعدد تغییر می‌دهد. همچنین، «انحنای قوس» و «الگوی پرکننده» در حفظ یکپارچگی سازه حیاتی هستند. تردی و مقاومت کششی پایین از ضعف‌های بتن است و به دلیل محدودیت هندسی، مسلح‌سازی سازه‌های چاپ سه‌بعدی بتن با میلگرد دشوار است؛ بنابراین استفاده از بتن مسلح به الیاف اهمیت یافته است. مزیت کلیدی این کامپوزیت، امکان کنترل جهت‌گیری الیاف از طریق «طراحی مسیر ابزار» است که مشابه لمینیت‌های پلیمری بر عملکرد سازه اثرگذار است. با این حال، به دلیل پیوند ضعیف فلامان‌ها و کوتاهی الیاف، دستیابی به تداوم تنش دشوار می‌ماند و رفتار ناهمسانگردی مشابه مواد طبیعی پدید می‌آورد. ازاین‌رو «طراحی زیست‌الهام» جایگاهی محوری در چاپ سه‌بعدی بتن یافته است. طبیعت طی تکامل طولانی ساختارهایی بهینه برای حفاظت ایجاد کرده و منبع غنی الهام طراحی محسوب می‌شود. نمونه شاخص آن، «ساختار بولیگاند» است که چینش مارپیچی الیاف در پوسته خرچنگ نعل‌اسبی، گرز میگو و عاج فیل را تقلید می‌کند.

شکل 1 ساختار بولیگاند را نشان می‌دهند که در (a) لایه‌های میانی برون‌اسکلت قوسی خرچنگ نعل‌اسبی ، (b) ناحیه تناوبی  (II)  در گرز پنجه میگو که به دلیل جذب انرژی زیاد و مقاومت در برابر آسیب شناخته می‌شود نیز شامل ساختار بولیگاند است. همچنین، (c) طرح ‌واره‌ای از ساختار بولیگاند با زاویه‌های گام (P) برابر با صفر درجه ، 45 درجه و 90 درجه است.

شکل 1 ساختار بولینگاد

ویسکوریولوژی بتن تازه در آزادی هندسی چاپ نقش تعیین‌کننده دارد: مخلوط باید میان پمپاژپذیری و پایداری لایه‌ها تعادل برقرار کند. محدودیت‌های ذاتی ساخت، تولید سازه‌های اورهنگ (نظیر قوس‌ها) را دشوار کرده است. دل‌اندیچه و همکاران پلی قوسی را مشابه منطق آجری مونتاژ کردند، همچنین، لی و همکاران قوس‌های بتنی با الگوی زیگزاگ چاپ نمودند. بااین‌حال، به علت ضعف مقاومت بتن تازه، بازتولید معماری سه‌بعدی الیاف هنوز چالش‌برانگیز است و اغلب مطالعات پیشین به تیرها، منشورها و دیسک‌های تخت محدود مانده‌اند. اگرچه قابلیت چاپ روی سطوح غیرتخت نشان داده شده، اغلب پژوهش‌ها بر پوسته‌های نازک و سازه‌های توخالی با ملات ساده متمرکز بوده‌اند و بتن مسلح به الیاف کمتر بررسی شده است. همچنین پژوهش‌های اندکی به عملکرد مکانیکی، جهت‌گیری الیاف و ریزساختار مصنوعات هم‌پیکره پرداخته‌اند؛ در نتیجه، اثر چاپ سه‌بعدی روی سطوح غیرتخت همچنان مبهم مانده و کمبود داده‌های آزمایشگاهی مانعی جدی برای توسعه آینده است.

روش تحقیق

این بخش گام‌های ایجاد مسیر ابزار (toolpath) روی سطح غیر تخت بر مبنای راهبرد «جهت-موازی» و تبدیل مدل‌های دیجیتال به GCode برای چاپ سه‌بعدی را تشریح می‌کند. سپس نمونه‌ها برای تحلیل Micro-CT و آزمون خمش سه‌نقطه‌ای با قیود افقی آماده می‌شوند و چیدمان آزمایش توضیح داده می‌شود. فرآیند معمول با مدل‌سازی CAD آغاز می‌شود؛ برش‌های لایه‌ای به مقاطع دوبعدی تبدیل و در نهایت به کدهای کنترلی ماشین ترجمه می‌شوند که نوع حرکت، مختصات نقاط هدف، سرعت و حجم برون‌ریزی را تعریف می‌کند. اما برای چاپ سه‌بعدی روی سطح غیر تخت باید راهبردی متفاوت به کار برد، زیرا نازل باید انحنای تکیه‌گاه را دنبال کند.

در این پژوهش پس از ایجاد هندسه تکیه‌گاه، مسیر پرکننده زیگزاگ (راهبرد جهت-موازی) روی انحنای تکیه‌گاه ساخته می‌شود تا هم آرایش هلیکویی الیاف و هم انحنای برون‌اسکلت‌های طبیعی تقلید گردد. الگوریتم، آرایه‌ای از خطوط راست با فواصل ثابت را در راستای عمود بر «جهت مرجع» تولید می‌کند و نقاط ابتدا/انتها را به‌صورت زیگزاگ پیوست می‌دهد. در لایه‌های متوالی، جهت مرجع به‌اندازه «زاویه گام» به‌صورت پادساعتگرد می‌چرخد، مسیر دوبعدی ساخته‌شده روی سطح تکیه‌گاه پرتو افکنی و به‌اندازه «ارتفاع لایه» افست عمودی داده می‌شود. این عملیات برای همه لایه‌ها تکرار می‌شود تا آرایش بولیگاند شکل گیرد. همه نمونه‌ها ۷ لایه دارند و زاویه گام P در سه حالت صفر درجه، 45 درجه یا 90 درجه تنظیم شده است. و در پایان، مسیر ابزار به GCode گردآوری شده است. شکل 2 فرآیند چاپ سه بعدی بتن را نشان می‌دهد.

Picture2
شکل 2 فرآیند چاپ سه‌بعدی بتن

نتیجه‌گیری

ریزساختار تیرهای قوسی چاپ‌شده، شامل تخلخل کلی، توزیع اندازه حفرات، و مورفولوژی ترک‌مانند، به کمک Micro-CT بازسازی و تحلیل شد. این ارزیابی نشان داد که افزودن ساختار بولیگاند در مقایسه با الگوی زیگزاگ معمولی، تخلخل کلی را کاهش می‌دهد و آرایش حفرات یکنواخت‌تر می‌شود. بولیگاند باعث کاهش تخلخل، توزیع یکنواخت‌تر حفرات و حذف کانال‌های ضعیف‌کننده می‌شود. این موضوع می‌تواند مقاومت مکانیکی و پایداری ترک‌ها را بهبود دهد.

نمونه‌های قوسی با الگوهای مختلف تحت بارگذاری خمش سه‌نقطه‌ای آزمایش شدند. نتایج هم منحنی‌های نیرو-جابجایی و هم الگوهای ترک را پوشش می‌دهد. نتایج نشان می‌دهد، قوس‌های بولیگاند در مقایسه با زیگزاگ ظرفیت باربری بالاتری دارند و رفتار نرم‌تر از خود نشان می‌دهند. نمونه‌های زیگزاگ پس از رسیدن به بار اوج به‌سرعت گسیخته می‌شوند، در حالی‌که بولیگاند با ایجاد ترک‌های متعدد انرژی بیشتری جذب می‌کند. شکل 3 نشان می‌دهد زاویه گام اثرگذار است؛ زاویه ۴۵ درجه بهترین عملکرد را دارد، در حالی‌که زاویه ۹۰ درجه با وجود بهبود نسبت به زیگزاگ، کارایی کمتری نشان می‌دهد. تصاویر شکست حاکی از آن بود که الیاف فولادی در مقاطع ترک‌خورده نقش پل ایفا کرده و از بازشدگی سریع ترک جلوگیری می‌کنند؛ ترکیب این اثر با الگوی بولیگاند موجب شکل‌پذیری و جذب انرژی بیشتر شد. همچنین، آزمایش‌ها نشان دادند اعمال قید افقی در دو انتهای قوس حیاتی است؛ بدون آن، جدایش سریع از تکیه‌گاه و گسیختگی ناگهانی رخ می‌دهد. با وجود بهبود رفتار مکانیکی، ناهمسانگردی همچنان شدید است و مقاومت خمشی در برخی آرایش‌ها کمتر از بتن معمولی باقی می‌ماند؛ ازاین‌رو، بهینه‌سازی طراحی مسیر و ترکیب مواد ضروری است. در مجموع، الگوی بولیگاند (به‌ویژه در زاویه ۴۵ درجه) همراه با انحنای مناسب و حضور الیاف فولادی، شکست ترد را به شکست شکل‌پذیر با ترک‌های متعدد تغییر داده و ظرفیت جذب انرژی را به‌طور چشمگیر افزایش می‌دهد.

شکل 3 منحنی‌های نیرو-جابه‌جایی

دانلود نسخه کامل مقاله

Slide10

ظرفیت برشی بتن سبک خودتراکم پرمقاومت مسلح‌شده با الیاف

مقدمه

در این پژوهش، اثر جایگزینی جزئی سنگدانه‌ سبک با معمولی و نیز نوع و ترکیب الیاف بر ظرفیت برشی بتن خودتراکم سبک پرمقاومت بررسی شد. برای این منظور، ۱۲ تیر مستطیلی بدون آرماتور برشی با نسبت دهانه‌ برشی به عمق مؤثر 1/3ساخته و آزمایش گردید. نتایج نشان داد جایگزینی سنگدانه‌ سبک با معمولی موجب کاهش اندک مقاومت فشاری، اما بهبود مقاومت خمشی و برشی شد. افزودن الیاف فولادی سه‌بعدی، پنج‌بعدی و الیاف مصنوعی (به‌صورت منفرد یا ترکیبی با سهم حجمی ۰٫۷۵درصد) باعث افزایش مقاومت برشی، سختی، شکل‌پذیری و بهبود الگوی ترک‌ها گردید. با توسعه سازه‌های بلند، دریایی و پل‌های بزرگ، بتن سبک به‌عنوان مصالح نوین مورد توجه است. مزایای اصلی آن شامل عایق حرارتی و صوتی، کاهش بار مرده، مقاومت در برابر آتش، نسبت مقاومت به وزن بیشتر، انبساط حرارتی کمتر، دوام در چرخه یخ‌زدگی و کاهش هزینه‌ها است؛ هرچند ظرفیت برشی کمتر نسبت به بتن معمولی محدودیت ایجاد می‌کند. بتن خودتراکم با روانی زیاد، قابلیت پر کردن قالب‌های پیچیده، کاهش هزینه و زمان اجرا و بهبود دوام و کیفیت سطح نهایی را دارد. ترکیب این فناوری با بتن سبک، بتن سبک خودتراکم را پدید آورده که مزایای هر دو سیستم را دارد. اخیراً با افزودن الیاف، بتن سبک خودتراکم الیافی معرفی شده است که ویژگی‌هایی نظیر مقاومت کششی، مدول گسیختگی، چقرمگی، مقاومت خستگی و ضربه، مقاومت سایشی و ظرفیت برشی را ارتقا می‌دهد. این اثرات عمدتاً از قطع مسیر انتشار ریزترک‌ها ناشی می‌شوند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند الیاف فولادی ظرفیت برشی و تغییرمکان نهایی را به‌طور چشمگیر افزایش می‌دهند، در حالی‌که الیاف مصنوعی شکل‌پذیری، کنترل ترک و دوام بتن را بهبود می‌بخشند. استفاده از الیاف هیبریدی نیز اثر هم‌افزایی داشته و موجب افزایش مقاومت فشاری، کششی و برشی می‌شود.

شکل 1 - انواع الیاف مورد استفاده فولادی و مصنوعی پلی‌پروپیلن

روش تحقیق

تعداد ۱۲ تیر مستطیلی (۲ تیر از هر مخلوط) با ابعاد طول ۱۶۰۰ میلی‌متر، عرض مقطع ۱۵۰ میلی‌متر، ارتفاع ۲۰۰ میلی‌متر مطابق شکل 2 ساخته شد. جزئیات طرح مخلوط این تیرها در جدول1 قابل مشاهده است.

شکل 2 جزئیات ابعاد تیر و آرماتورگذاری

چون سنگدانه سبک جذب آب زیاد (۱۵درصد) دارد، برای کنترل کارایی بتن، پیش‌اشباع‌سازی سنگدانه‌های سبک انجام شد. این کار با ترکیب ۱۰ درصد آب مخلوط، ۱۰درصد دوده سیلیس و ۱۰درصد سیمان به مدت ۳۰ دقیقه قبل از مخلوط‌کردن اصلی صورت گرفت. این روش باعث بهبود منطقه انتقالی (ITZ) و پیوند بهتر خمیر سیمان با سطح سنگدانه شد. همچنین، برای جلوگیری از تمرکز تنش و شکست در محل بارگذاری یا حمل‌ونقل، در دو انتهای تیرها از ۳ عدد خاموت بسته Φ8 با فاصله ۳۰ میلی‌متر استفاده شد. در ناحیه‌ برشی (دهانه‌ برشی) خاموتی وجود نداشت تا اثر الیاف بر ظرفیت برشی ارزیابی شود.

1- طرح مخلوط‌ها (نسبت حجمی)

نتیجه‌گیری

جایگزینی ۱۲ درصد سنگدانه سبک به‌جای سنگدانه معمولی، باعث کاهش جزئی مقاومت فشاری شد با این حال مقاومت خمشی افزایش پیدا کرد. همچنین، افزودن الیاف باعث افزایش چشمگیر هر دو مقاومت، به‌ویژه مقاومت خمشی شده است. الیاف فولادی  5D  به دلیل مقاومت کششی زیاد و قلاب‌دار بودن، پیوستگی قوی‌تری با ماتریس سیمانی ایجاد کرده‌اند و بهترین عملکرد را داشتند. همچنین، ترکیب هیبریدی (5D+SY) به‌خاطر اثر هم‌افزایی، عملکرد بالایی داشته است. الیاف مصنوعی به دلیل مدول کم و احتمال لغزش بیشتر، اثر کمتری گذاشتند.

واضح است که تیرهای دارای الیاف پس از ترک خوردگی نیز توانایی تحمل بار اضافی و تغییرمکان بیشتر دارند. بهترین عملکرد مربوط به الیاف هیبریدی، ترکیب فولادی (سختی و مقاومت اولیه) + مصنوعی (چقرمگی و کنترل ترک)، است. جالب این‌که 3D و 5D فولادی عملکرد تقریباً مشابهی داشتند، ولی 3D در مقایسه با مقاومت فشاری، بهبود نسبی بیشتری نشان داد. دلیل آن توزیع بهتر و تعداد بیشتر الیاف  3Dدر مقطع بوده است. الیاف مصنوعی به دلیل مدول کم و پراکنش کمتر، اثرگذاری ضعیف‌تری نسبت به فولادی‌ها داشتند.

در همه تیرها، ترک‌های خمشی در وسط دهانه در بارهای اولیه ظاهر شدند. با افزایش بار، ترک‌ها در ناحیه برشی توسعه یافته و به صورت مورب به سمت نقطه بارگذاری حرکت کردند و ترک‌های برشی قطری تشکیل دادند. تیرهای دارای الیاف ترک‌های بیشتری داشتند اما فاصله ترک‌ها کمتر بود و به ناحیه فشاری هم کشیده شدند که موجب رفتار شکل‌پذیرتر و کنترل ترک بهتر می‌شوند. تیر کنترل (بدون الیاف) خیلی زود پس از ترک قطری شکست ترد داد.

این پژوهش نشان داد که جایگزینی جزئی سنگدانه معمولی در بتن سبک باعث بهبود رفتار برشی و کنترل ترک‌ها می‌شود، هرچند مقاومت فشاری کمی کاهش می‌یابد. افزودن الیاف (به‌ویژه فولادی و هیبریدی) به‌طور چشمگیری ظرفیت برشی، مقاومت خمشی، سختی و شکل‌پذیری را بهبود می‌دهد. الیاف هیبریدی بهترین گزینه برای دستیابی به عملکرد متوازن بین مقاومت و شکل‌پذیری هستند. برای طراحی این نوع بتن‌ها، استفاده از آیین‌نامه‌ها نیازمند ضرایب اصلاحی است تا پیش‌بینی دقیق‌تر حاصل شود.

دانلود نسخه کامل مقاله

Slide8

نرخ تخلیه و طول لوله چگونه بر ویژگی‌های رئولوژیکی بتن خودتراکم پس از پمپاژ تأثیر می‌گذارند؟

مقدمه

بتن در فرآیند پمپاژ تحت تأثیر عواملی همچون تنش برشی، فشار، دما و تغییرات مقدار هوای داخلی قرار می‌گیرد. این عوامل می‌توانند خواص رئولوژیکی بتن را تغییر داده و بر قابلیت پرکنندگی بتن پس از ریختن در قالب‌ها اثر بگذارند. نرخ بتن‌ریزی برای پر کردن قالب‌ها که معادل با نرخ تخلیه در حین پمپاژ است، بسته به قسمت‌های مختلف سازه، متفاوت است. در نواحی بزرگ مانند کف‌ها، نرخ تخلیه بالاتر برای تسریع در ساخت‌ وساز در نظر گرفته می‌شود، در حالی که در اجزای باریک‌تر مانند دیوارها و ستون‌ها باید این نرخ کنترل شود تا از سرریز شدن بتن جلوگیری گردد. همچنین، لازم است در اجرای بتن خودتراکم، فشار قالب برای کنترل نرخ تخلیه در نظر گرفته شود.

تخلیه با سرعت بالا معمولاً منجر به افزایش نرخ برش حداکثری و افت فشار در طول پمپاژ می‌شود. علاوه‌براین، تغییرات دما و مقدار هوا پس از پمپاژ نیز گزارش شده است. بعد از پمپ کردن، دمای بتن ممکن است بین 1/9 تا 8/0 درجه سانتی‌گراد افزایش یابد و این افزایش در بتن‌های با مقاومت بالا در مقایسه با بتن‌های معمولی مشهودتر است. در تحقیقات گذشته، تغییرات در مقدار هوا نیز پس از پمپاژ گزارش شده است، اما هیچ رابطه‌ای میان نرخ تخلیه یا فشار پمپاژ و تغییرات مقدار هوا یافت نشده است. در شرایط مختلف پمپاژ، فشار، نرخ برش و دما می‌توانند تغییرات قابل توجهی در خواص رئولوژیکی بتن ایجاد کنند. افزایش فشار و نرخ برش در پمپاژ، معمولاً موجب کاهش لزجت و افزایش تنش تسلیم بتن می‌شود. این تغییرات ممکن است به دلیل هیدراتاسیون تسریع‌شده، پراکندگی ذرات سیمان و افزایش مقدار هوا در بتن باشد. با توجه به تأثیرات فیزیکی متفاوتی که در برنامه‌های پمپاژ بتن تحت شرایط مختلف اعمال می‌شود، تغییر در شرایط پمپاژ می‌تواند منجر به تغییر ویژگی‌های رئولوژیکی بتن پس از پمپاژ شود.

روش تحقیق

در این مطالعه، دوازده مخلوط بتن خودتراکم برای ارزیابی خواص رئولوژیکی پس از پمپاژ در نظر گرفته شد. مواد اولیه به‌کار رفته شامل دو نوع سیمان پرتلند، خاکستر بادی کلاسC ، سرباره کوره آهن‌گدازی و دوده سیلیس بودند. این مواد برای تأمین خواص چسبندگی و مقاومت بتن استفاده شدند. سنگدانه رودخانه‌ای (با اندازه دانه‌بندی ۰–4/75 میلی‌متر) و سنگدانه‌های آهکی (با اندازه دانه‌بندی ۵–۲۰ میلی‌متر) به‌عنوان مصالح سنگی در ساخت بتن به‌کار رفتند. برای بهبود کارایی بتن، از یک فوق روان‌کننده پلی‌کربوکسیلات استفاده شد. برای انجام آزمایش‌ها، سه طول مختلف لوله‌کشی ۳۴۲، ۵۴۵ و ۱۰۴۴ متر برای پمپاژ بتن‌ها انتخاب شد. لوله‌ها با شعاع‌های مختلف ۱۲۵ و ۱۵۰ میلی‌متر و انحناهای ۹۰ درجه با شعاع‌های انحنای 5/0 متر و ۱ متر بودند. این لوله‌ها به‌طور افقی در یک سطح قرار داشتند.

پس از مخلوط کردن  و همگن‌سازی در ایستگاه مخلوط‌سازی، بتن به سرعت به محل کار منتقل شد. حدود 2/0 مترمکعب از هر مخلوط، پس از همگن‌سازی سریع در کامیون حمل بتن به مدت ۳۰ ثانیه با سرعت ۲۰-۳۰ دور در دقیقه، از کامیون حمل بتن نمونه‌برداری شد. سپس کارایی و ویژگی‌های رئولوژیکی بتن نمونه‌برداری‌شده اندازه‌گیری شدند. به‌منظور ارزیابی همزمان چندین ویژگی بتن تازه در مدت ۱۵ دقیقه، ۲۰ کارگر ماهر از آزمایشگاه بتن برای کمک به اجرای آزمایش‌ها درنظر گرفته شدند. پس از نمونه‌برداری، کامیون حمل بتن، مخلوط بتن را به پمپ منتقل کرده و پس از کالیبراسیون نرخ تخلیه، بتن با نرخ جریان ثابت، پمپاژ شد. سپس، بتن پمپاژشده از خروجی خط لوله نمونه‌برداری شد. آزمایش‌های انجام‌شده قبل و بعد از پمپاژ شامل آزمایش‌های رئولوژیکی، جریان اسلامپ، زمان قیف V، اندازه‌گیری مقدار هوا و دمای بتن بودند.

نتایج

شکل 1 نتایج مربوط به کارایی و خواص رئولوژیکی 12 مخلوط را پیش و پس از پمپاژ نشان می‌دهد. برای یک دسته مشخص از بتن، می‌توان رابطه خوبی میان کارایی و پارامترهای رئولوژیکی مشاهده کرد. هرچه تنش تسلیم بیشتر باشد، روانی اسلامپ کمتر خواهد بود و کاهش ویسکوزیته نیز با کاهش زمان قیف V پس از پمپاژ مطابقت دارد. با این حال، رابطه میان کارایی و پارامترهای رئولوژیکی در مخلوط‌های مختلف پراکندگی دارد. از یک سو، آزمون‌های تک‌نقطه‌ای مانند روانی اسلامپ و زمان قیف V ممکن است نتوانند به‌طور کامل روانی مخلوط‌ها را نشان دهند و این آزمون‌ها ممکن است وابسته به اپراتور باشند. ازاین‌رو، کارایی و خواص رئولوژیکی به‌صورت جامع در نظر گرفته شدند تا تغییر خواص رئولوژیکی ناشی از پمپاژ ارزیابی شود. به طور کلی، پس از پمپاژ، تنش تسلیم افزایش و روانی اسلامپ کاهش یافت؛ همچنین، لزجت و زمان قیف V مخلوط‌های بتن خودتراکم کاهش پیدا کرد.

شکل 1 خواص رئولوژیکی و کارایی مخلوط‌های بتن خودتراکم قبل و پس از پمپاژ

در ادامه این بخش، دستاوردهای اصلی این مطالعه ارائه شده است:

  1. اثرات فیزیکی اعمال‌شده بر بتن در حین پمپاژ با افزایش نرخ خروجی، افزایش می‌یابد. همچنین، نرخ برشی اعمال‌شده در مخلوط‌های بتن خودتراکم با جریان روانی بیشتر، در نرخ‌های خروجی مشابه، کمتر است. با افزایش نرخ خروجی، تغییرات دمای مخلوط‌های بتن خودتراکم پس از پمپاژ از 2/2- تا 4/6 درجه سانتی‌گراد متغیر است که این تغییرات در شکل 2 نشان داده است.
شکل 2 تغییرات دمای مخلوط بتن خودتراکم پس از پمپاژ در مقابل نرخ تخلیه (مثبت برای افزایش و منفی برای کاهش).
  1. مقادیر تنش تسلیم مخلوط‌های بتن خودتراکم پس از پمپاژ افزایش می‌یابد. کاهش جریان روانی یا افزایش تنش تسلیم مخلوط‌های بتن خودتراکم با جریان روانی اولیه مشابه، به‌طور خطی با نرخ‌های خروجی افزایش می‌یابد. همچنین، تغییرات در مقادیر تنش تسلیم در بتن خودتراکم با جریان روانی اولیه کمتر، شدیدتر است. تأثیر جریان روانی اولیه و نرخ خروجی بر مقادیر تنش تسلیم پس از پمپاژ، به تفاوت نرخ برشی اعمال‌شده بر بتن خودتراکم در طول پمپاژ نسبت داده می‌شود.
  2. تغییرات در مقادیر تنش تسلیم بتن خودتراکم پس از پمپاژ، با طول خط لوله در نرخ‌های خروجی مشابه افزایش می‌یابد، در حالی که در طول خط لوله، در فشار پمپاژ مشابه، کاهش می‌یابد. این موضوع می‌تواند ناشی از تفاوت در تأثیر وزن نرخ برشی اعمال‌شده و مدت زمان برش در طول پمپاژ بر مقادیر تنش تسلیم باشد.
  3. لزجت بتن خودتراکم پس از پمپاژ کاهش می‌یابد. میزان کاهش لزجت با افزایش نرخ خروجی به دلیل افزایش نرخ برشی اعمال‌شده در طول پمپاژ افزایش می‌یابد که این افزایش در شکل 3 نمایش داده شده است. علاوه بر اثرات فیزیکی در طول پمپاژ، لزجت پس از پمپاژ تحت تأثیر زمان سپری‌شده قرار می‌گیرد که می‌تواند آن را افزایش دهد. با حذف تأثیر زمان سپری‌شده، کاهش لزجت در خطوط لوله طولانی‌تر در نرخ‌های خروجی مشابه بیشتر است، اما در خطوط لوله طولانی‌تر در فشارهای پمپاژ مشابه، کمتر است.
شکل 3 نرخ تخلیه مخلوط بتن خودتراکم در مقابل حداکثر نرخ برش اعمال‌شده بر بتن

دانلود نسخه کامل مقاله

Slide9

مشخصه‌های فشار قالب در بتن خودتراکم مورداستفاده در تعمیرات

مقدمه

تحقیقات متعددی به‌منظور ارزیابی فشار جانبی ناشی از بتن خودتراکم تازه بر روی قالب‌های عمودی انجام شده است. حداکثر فشار و نرخ کاهش آن، تا زمان رفع کامل فشار، به‌شدت تحت‌تأثیر افزایش تنش تسلیم ساختاری بتن در حالت سکون تحت اثر روان‌وردی (اثر برگشت‌پذیر تیکسوتروپی) است. همچنین، ترکیبی از عوامل شرایط اجرایی مانند دمای محیط، نرخ ریختن، وجود آرماتور و نوع قالب نیز بر مشخصه‌های فشار قالب اثرگذار هستند. نرخ بتن‌ریزی تأثیر مستقیمی بر حداکثر فشار وارد بر قالب‌ها دارد. به‌عنوان‌مثال، برای بتن خودتراکم ریخته شده در ستون آزمایشگاهی به ارتفاع 2/8 متر، کاهش نرخ از ۲۵ به ۵ متر در ساعت می‌تواند فشار جانبی بتن را از ۹5 درصد به 80 درصد مقدار هیدرواستاتیک کاهش دهد. هنگامی که دیوارهای مقیاس واقعی با ارتفاع حدود ۵ متر به ترتیب با سرعت 2/7 و 6/4 متر در ساعت ریخته شدند، فشار قالب از 50 تا 90 درصد متغیر بود. نوع قالب، از جمله زبری سطح قالب تأثیر مستقیمی بر زهکشی آب، اصطکاک بتن (تریبولوژی یا اصطکاک‌سنجی) دارد و در نتیجه بر فشار جانبی اثرگذار است. این مطالعه با هدف انتقال داده‌های فشار جانبی بتن خودتراکم از شرایط آزمایشگاهی به شرایط واقعی انجام شده است.

روش تحقیق

پنج مخلوط بتن خودتراکم با کارایی بالا که برای تأمین درجه‌های مختلف روان‌وردی طراحی شده بودند، در این تحقیق مورد استفاده قرار گرفتند. مقدار مواد سیمانی و نسبت آب به مواد چسباننده (w/b) به ترتیب مقادیر ثابت ۴۷۵ کیلوگرم بر مترمکعب و 0/4 بودند. الیاف پلی‌پروپیلن مصنوعی به دو مخلوط بتن خودتراکم با نرخ حجمی ثابت 0/25 درصد (یعنی 2/3 کیلوگرم بر مترمکعب) برای کاهش خطر ترک‌خوردگی اضافه شدند. نسبت ماسه به کل سنگ‌دانه درشت از 0/44 تا 0/5 برای سه مخلوط بتن خودتراکم بدون الیاف متغیر بود، درحالی‌که این نسبت برای دو مخلوط دیگر مسلح‌شده با الیاف به 0/54 افزایش یافت تا خطر انسداد کاهش و قابلیت عبور (پمپ‌پذیری) بتن بهبود یابد.

شرایط آزمایشگاهی و میدانی

ستون در مقیاس آزمایشگاهی به دلیل مقدار محدود بتن موردنیاز، دارای ارتفاع 2/8 متر و قطر ۲۰۰ میلی‌متر بود. روش بتن‌ریزی شامل تخلیه پیوسته بتن از بالای ستون با نرخ ۱۰ متر بر ساعت و بدون ویبره بود. آزمایش پس از حدود ۵ ساعت متوقف شد تا قبل از سخت‌شدن بتن، تخلیه انجام شود. برای تعیین منحنی‌های شکست ساختاری و سنجش مقدار روان‌وردی (AThix)، از رئومتر اصلاح‌شده Tattersall MK-III که به یک پره چهارتیغه متصل شده بود، استفاده شد.

در شرایط میدانی، پنج دیوار مختلف برای اندازه‌گیری فشار جانبی بتن خودتراکم در مقیاس واقعی در نظرگرفته شدند. قالب‌های یک‌طرفه از صفحات تخته چندلایه تشکیل شده بودند که با استفاده از تیرهای مهار افقی و عمودی و با بست‌های فولادی به بستر بتنی موجود متصل شده بودند. دیوارها دارای ارتفاع تقریبی 0/3 ± 5/6  متر و ضخامت ۱۸۰ ± ۲۰ میلی‌متر بودند. فرایند ریختن بتن در دیوارها شامل پمپاژ بتن خودتراکم از بالای قالب بدون ویبره و از پایین‌به‌بالا بود. نرخ ریختن بتن بین ۶ تا 9/5 متر بر ساعت متغیر بود. فشار جانبی ایجاد شده توسط بتن تازه با استفاده از هفت سنسور فشار که در ارتفاعات مختلف از پایه نصب شده بودند، اندازه‌گیری شد. دمای محیط در هنگام ریختن پنج بخش، بین ۶ تا ۱۵ درجه سانتی‌گراد بود.

نتایج

۱. طراحی سیستم قالب یک‌طرفه برای بتن خودتراکم روان‌ورد (تیکسوتروپیک) در مقاطع محدود با فرض هیدرواستاتیک بسیار محافظه‌کارانه است. فشار واقعی ثبت‌شده بر دیوارهای بتن مسلح به ارتفاع 5/6 متر و ضخامت ۲۰۰ میلی‌متر بین 34 تا 60 درصد مقدار هیدرواستاتیک بود. شکل 1 تغییرات نسبت فشار حداکثر به فشار هیدرواستاتیک را نشان می‌دهد.

شکل 1 تغییرات نسبت فشار حداکثر به فشار هیدرواستاتیک تعیین‌شده از حسگر پایین (مقادیر اسلامپ اندازه‌گیری‌شده در پایان آزمایش ارائه شده‌اند).

۲. فشار جانبی نسبتاً کم را می‌توان به افزایش ساختاری بتن در حالت سکون همراه با حضور آرماتورهای عمودی/عرضی، اثر طاقی در مقاطع باریک و اصطکاک نسبتاً زیاد بین بتن خودتراکم ریخته شده و بستر موجود نسبت داد.

۳. در ارتفاع مشابه بتن 2/8 متر و عرض مقطع ۲۰۰ میلی‌متر، فشار جانبی وارد بر ستون‌ نسبت به مقادیر واقعی اندازه‌گیری‌شده در بخش‌های میدانی 1/3 تا 2/6 برابر بیشتر بود. این موضوع عمدتاً به دلیل کاهش اصطکاک ناشی از سطح داخلی صاف ستون و نیز محدودیت پدیده طاقی در مقاطع بدون آرماتور است.

۴. نرخ کاهش فشار در اعضای دیوار تعمیراتی تا زمان رفع کامل، یکنواخت بود و به ترکیب بتن خودتراکم و محل سنسور فشار بستگی نداشت. این امر نشان می‌دهد که فرایند بازسازی در سراسر عضو بتن‌‌ریزی شده، یکنواخت است.

۵. ستون به ارتفاع 1/1 متر می‌تواند به‌خوبی کاهش فشار بتن خودتراکم در میدان را شبیه‌سازی کند و بنابراین برای پیش‌بینی نرخ‌های بتن‌ریزی مفید است. تغییرات محدود در رفع فشار در مشاهدات میدانی می‌تواند به ویژگی‌های قالب که بر تبادل دما با محیط اطراف تأثیر می‌گذارد، نسبت داده شود.

  1. مطابق شکل 2، کاهش فشار بتن خودتراکم تا رفع کامل، به پدیده‌های فیزیکی و شیمیایی نسبت داده می‌شود. پدیده فیزیکی عمدتاً در مرحله پلاستیک رخ می‌دهد و تحت‌تأثیر افزایش ساختاری بتن در حالت سکون است، درحالی‌که پدیده شیمیایی به سمت پایان دوره سکون سیمان غالب می‌شود.
شکل 2 داده‌های واقعی فشار میدانی و تغییرات دمای بتن.

دانلود نسخه کامل مقاله

Slide10

مطالعۀ امکان‌سنجی به‌کارگیری توموگرافی کامپیوتری اشعۀ گاما در انداز‌ه‌گیری توزیع سنگدانه و ویژگی‌های حفاظتی در برابر تابش در نمونه‌های بتنی

مقدمه

توزیع یکنواخت سنگدانه‌ها در بتن خودتراکم نقش بسیار مهمی در عملکرد و ویژگی‌های نهایی بتن دارد. سنگدانه‌ها تقریباً ۶0 درصد از حجم بتن را تشکیل می‌دهند و نقش اساسی در تأمین مقاومت بتن ایفا می‌کنند. در صورتی که توزیع سنگدانه‌ها به‌درستی انجام نشود، می‌تواند منجر به مشکلاتی مانند جداشدگی و کاهش مقاومت بتن شود. در سازه‌های ایمنی هسته‌ای و مراکز پزشکی که بتن به عنوان یک ماده محافظ در برابر اشعه استفاده می‌شود، توزیع یکنواخت سنگدانه‌ها از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. توموگرافی کامپیوتری با اشعه گاما (γ-CT) یک فناوری غیر‌مخرب و همسو با توسعه پایدار است که برای تحلیل توزیع داخلی سنگدانه‌ها در بتن استفاده می‌شود. این فناوری از پرتوهای گاما برای ایجاد تصاویر مقطعی از داخل نمونه‌های بتن استفاده می‌کند. اشعه گاما می‌تواند توزیع فازی مقطعی میانگین زمانی را در طول ارتفاع نمونه‌ها اندازه‌گیری کند و داده‌های دقیق و با وضوح بالا را درباره توزیع سنگدانه‌ها فراهم کند. در این پژوهش، نمونه‌های بتن خودتراکم با سه رده مقاومت در برابر جداشدگی طراحی شدند. این رده‌ها شامل بتن بسیار پایدار بدون جداشدگی، بتن با جداشدگی متوسط و بتن با جداشدگی شدید است. برای اعتبارسنجی، نمونه‌های انتخابی در همان سطوح اسکن اشعه گاما برش داده شدند و با ابزارهای پردازش تصویر، توزیع سنگدانه‌های درشت شناسایی شد. مقایسه نتایج اسکن اشعه گاما و پردازش تصویر نشان‌دهنده نزدیکی قابل قبول بین این دو روش بود.

روش تحقیق

جدول1 طرح مخلوط‌های شاخص بتن خودتراکم

جداشدگی شدید

جداشدگی متوسط

بدون جداشدگی

طرح مخلوط

281

281

281

سیمان (کیلوگرم بر مترمکعب)

93

93

93

سرباره

147

147

147

آب

919

919

919

سنگدانه درشت

882

882

882

سنگدانه ریز

800

600

360

فوق‌روان‌کننده (لیتر بر مترمکعب)

تجهیزات دستگاه اشعه گاما در شکل 1 نشان داده شده است. در صفحه اول دستگاه، امکان حرکت عمودی (بالا و پایین) را فراهم می‌شود تا بتواند ارتفاع‌های مختلف شیء تا 8/1 متر را اسکن کند. صفحه دایره‌ای چرخان دوم به منابع پرتو گاما و آشکارسازهای آن‌ها اجازه می‌دهد تا حول شیء حرکت کنند. صفحه سوم که آشکارسازها را در مقابل هر منبع گاما قرار می‌دهد، امکان حرکت جداگانه آشکارسازها را فراهم کرده و زوایای کوچکی از پرتو را ایجاد می‌کند.

شکل 1 تجهیزات روش γ-CT در حین اسکن آزمونه بتن خودتراکم

نتایج

  1. نتایج آزمایش مطابق با انتظارات قبلی نشان داد که نمونه بدون جداشدگی، توزیع یکنواخت‌تری در هر دو جهت عمودی و افقی داشت و هیچ‌گونه جداشدگی مشاهده نشد. در مقابل، نمونه‌های با جداشدگی متوسط و با جداشدگی شدید، نشان‌دهنده جداسازی قابل توجه سنگدانه‌ها به‌ویژه در لایه‌های پایین‌تر آزمونه بودند. برای آزمونه‌های با جداشدگی متوسط، توزیع سنگدانه‌ها در لایه‌های میانی و پایین تغییرات جزئی داشت، در حالی که لایه بالایی، توزیع یکنواختی نداشت. در آزمونه‌های با جداشدگی شدید، جداشدگی سنگدانه‌ها بسیار زیاد بود و سنگدانه‌ها عمدتاً در لایه پایین تجمع‌یافته بودند. ترتیب لایه‌ها و توزیع سنگدانه‌ها در این لایه‌ها به ترتیب در شکل‌های 2 و 3 نشان داده شده است.
شکل 2 ابعاد آزمونه‌ها و سطح ارتفاعی 3L، 2L و 1L
شکل3توزیع سنگدانه‌ها در سه سطح متفاوت
  1. این پژوهش نشان داد که فناوری اشعه گاما می‌تواند به طور مؤثری برای ارزیابی توزیع سنگدانه‌ها در مخلوط بتن خودتراکم در برابر اشعه استفاده شود. نتایج نشان داد، توزیع یکنواخت سنگدانه‌ها می‌تواند بهبود قابل توجهی در عملکرد محافظتی بتن ایجاد کند. این امر، اهمیت کنترل خواص رئولوژیکی بتن برای جلوگیری از جداشدگی و بهبود کارایی محافظتی بتن را برجسته می‌کند. یافته‌های این پژوهش می‌تواند در عمل با استفاده از سنجش چگالی اشعه گاما (GRD) یا همان سنجش چگالی گامای هسته‌ای در محل به کار گرفته شود و بهبود کیفی و عملکردی بتن‌های خود تراکم را فراهم کند.
  2. در این روش، از آشکارسازی چگالی اشعۀ گاما بهره گرفته شد؛ جایی که باریکۀ گاما از مرکز نمونه عبور می‌کند. نتایج حاکی است که نمونه بدون جداشدگی تا حدود ۲۵ درصد در بهبود ویژگی‌های حفاظتی نسبت به نمونۀ ملات مؤثر بوده است. با تغییر مکان افقی و عمودی و نیز زاویۀ اسکن، می‌توان توموگرافی کاهش‌یافته را در محل اجرا اعمال کرد. البته در بتن‌های حاوی میلگردهای فولادی، الیاف فولادی یا الیاف مصنوعی و نیز حفره‌های احتمالی، ممکن است نیاز به چندین منبع/انرژی اشعۀ گاما یا چندین روش ترکیبی باشد که اصول و یافته‌های مطرح‌شده در این پژوهش می‌توانند به‌صورت مشابه به کار گرفته شوند.

دانلود نسخه کامل مقاله

Slide7

گفت‌وگو با دکتر باقری، عضو هیئت علمی دانشگاه خواجه نصیرالدین‌طوسی

 در دومین نسخه از مجله فصل بتن، در خدمت جناب آقای دکتر باقری، استاد متخصص در زمینه فناوری بتن، به ویژه بتن‌های الیافی بودیم. بدین منظور، به بررسی موضوعات مختلفی از گذشته تا آینده این نوع بتن خاص از دیدگاه ایشان پرداختیم. در ادامه، مختصری از این مصاحبه ارائه شده است. 

سه دهه زندگی با بتن!

آقای دکتر باقری در ابتدا فرمودند که بتن الیافی یکی از زمینه‌های نوین و پرتحرک در مهندسی عمران است که تحقیقات گسترده‌ای در جهان روی آن انجام شده است و همچنان ادامه دارد. ایشان خاطرنشان کردند که حدود ۱۸ تا ۲۰ سال پیش، یک پروژه کارشناسی ارشد روی اثر الیاف بر مقاومت خمشی و دوام بتن انجام دادند و در آن انواع الیاف فولادی و ماکرو بررسی شد.

در ادامه مسیر تحقیقاتی، تیم ایشان پروژه‌هایی را در زمینه جذب انرژی و مقاومت بتن در برابر بارهای ضربه‌ای انجام داد که در آن، عملکرد انواع مختلف الیاف با دقت ارزیابی شد. یکی دیگر از کاربردهای مهم الیاف، کنترل ترک‌های ناشی از جمع‌شدگی و تغییرات حجم بتن بر اثر تغییرات دما است. دکتر باقری اشاره کردند که چندین پایان‌نامه دانشجویی نیز به بررسی تأثیر الیاف در کاهش ترک‌های ناشی از خشک شدن بتن اختصاص یافت و نتایج قابل توجهی به دست آمد. تجارب بین‌المللی هم بخش مهمی از فعالیت‌های ایشان را شکل داده است. همچنین، پروژه‌هایی از خارج کشور به این تیم واگذار شد تا عملکرد الیاف در جذب انرژی و کنترل جمع‌شدگی ارزیابی شود؛ از جمله یک پروژه مرتبط با بیمه که برای بررسی مقاومت بتن در برابر جمع‌شدگی اجرا شد.

در مجموع، دکتر باقری خاطرنشان کردند که با توجه به تجربیات و پروژه‌های انجام شده، سابقه و تجربه مناسبی در زمینه تحقیق و کاربرد الیاف در بتن در دانشکده مهندسی ایجاد شده و مسیر تحقیقات آینده در این حوزه همچنان باز و جذاب باقی مانده است.

بتن؛ رقیب غذا در مصرف جهانی

بتن، بعد از آب، پرمصرف‌ترین ماده جهان است. دکتر باقری خاطرنشان کردند: «بشر ابتدا آب مصرف می‌کند و پس از آن، بیشترین مصرف مربوط به بتن است. اگر حساب کنیم، تقریباً به ازای هر نفر، یک متر مکعب بتن طی ۲۰۰ سال اخیر استفاده شده است.»

ایشان به تاریخچه بتن اشاره کردند: پس از ابداع سیمان پرتلند، حدود ۳۰ سال طول کشید تا بتن به شکل امروزی خود درآمد و طی ۱۷۰ سال گذشته به‌طور گسترده به کار رفته است. با این حال، یکی از محدودیت‌های مهم بتن، مقاومت کششی پایین و شکنندگی آن است. به همین دلیل، وقتی بخواهیم یک تیر بتنی بسازیم و بار زیادی روی آن وارد کنیم، بدون تقویت، بتن به سرعت ترک می‌خورد. راه‌حل این محدودیت، از حدود ۲۰ سال پس از ابداع بتن، استفاده از بتن مسلح با فولاد بود. دکتر باقری توضیح دادند: «فولاد در کشش بسیار مقاوم و شکل‌پذیر است، بنابراین با ترکیب آن با بتن، امکان ساخت سازه‌های بزرگ و مقاوم فراهم شد. از حدود ۶۰ سال پیش، الیاف نیز وارد عرصه شدند تا نقطه ضعف تردی بتن را کاهش دهند.» اما این به معنای جایگزینی الیاف با آرماتور نیست؛ بتن الیافی مزایای خاص خود را دارد اما نمی‌تواند جای بتن مسلح در سازه‌های عمده را بگیرد.

وی افزودند: الیاف در تمام حجم بتن پراکنده می‌شوند، در حالی که آرماتورها دقیقاً در مناطقی که بیشترین تنش کششی وجود دارد قرار می‌گیرند. این دقت موجب بهره‌وری زیاد آرماتورها می‌شود که الیاف نمی‌تواند به همان شکل ارائه دهد. بنابراین استفاده از بتن الیافی محدود به کاربردهای خاص است که در آن مزایایی نسبت به بتن مسلح برجسته می‌شود.

علاوه‌براین، دکتر باقری به ویژگی‌های بتن خودتراکم اشاره کردند: بتن خودتراکم تنها در حالت تازه روان‌تر است، اما پس از سخت شدن، خواصش مشابه بتن معمولی است. وقتی الیاف به بتن اضافه می‌شود، کارایی بتن تازه کمی کاهش می‌یابد و برخی انواع الیاف فقط به مقدار محدودی قابل استفاده هستند. اثر اصلی الیاف در بتن سخت‌شده ظاهر می‌شود و بیشتر در طراحی مقاطع اهمیت دارد تا در تکنولوژی بتن تازه. همچنین، ایشان نکته‌ای مهم را خاطرنشان کردند: مهندسین در آموزش‌های کلاسیک معمولاً طراحی مقاطع با تسلیح الیافی را آموزش ندیده‌اند، زیرا آیین‌نامه‌های مربوط به آن تا حدود هفت تا ده سال پیش منتشر نشده بودند. خوشبختانه، با انتشار آیین‌نامه‌های آمریکا، اروپا و مدل‌کدها از حدود سال ۲۰۱۵ میلادی، بستر قانونی و فنی برای استفاده گسترده از بتن الیافی فراهم شد.

الیاف؛ ناجی بتن یا رقیب آرماتور؟

بتن حاوی الیاف یکی از مصالح نوین و تخصصی است که مزایای خاص خود را در پروژه‌های عمرانی و صنعتی دارد، اما محدودیت‌هایی نیز در کاربرد آن وجود دارد. در مقاطع سازه‌ای مانند تیرها، ستون‌ها، دال‌ها و دیوارهای برشی، جایگزینی آرماتور با الیاف به‌صورت کامل غیرممکن است، زیرا آرماتورها به‌طور دقیق در موقعیت‌های مورد نظر قرار می‌گیرند و درصد آن‌ها در مقطع قابل توجه است. در مقابل، الیاف به‌صورت پراکنده در حجم بتن پخش می‌شوند و امکان تمرکز در نقاط خاص مقطع برای تحمل بارهای خمشی محدود است.

از کفسازی تا دیوار تونل؛ قلمرو واقعی بتن الیافی

با این حال، کاربرد الیاف در دال‌های روی کف، به ویژه در کارخانه‌ها و انبارها، بسیار مؤثر است. دال‌های روی کف معمولاً به‌طور اقتصادی بدون آرماتور طراحی می‌شوند و ترک‌های ناشی از جمع‌شدگی بتن از طریق الیاف قابل کنترل هستند. استفاده از بتن الیافی در این دال‌ها موجب حذف مرحله آرماتورگذاری، کاهش هزینه‌ها و تسریع فرآیند اجرایی می‌شود. علاوه‌بر دال‌های روی کف، قطعات پیش‌ساخته تونلی نیز زمینه مناسبی برای استفاده از الیاف دارند، زیرا مقطع در این عناصر تحت فشار یکنواخت قرار دارد و الیاف می‌توانند نقش آرماتور را در کنترل ترک و افزایش تحمل بار ایفا کنند. در پروژه‌هایی مانند مترو تبریز و مترو مشهد، از این قابلیت استفاده شده است.

فولاد و پلیمر؛ کدام الیاف برنده‌اند؟

الیاف مورد استفاده در بتن می‌توانند فولادی، پلیمری، سلولزی یا شیشه‌ای باشند. الیاف فولادی به دلیل مدول الاستیسیته و مقاومت زیاد، بیشترین اثر را در افزایش طاقت خمشی بتن دارند، اما مستعد خوردگی هستند. در مقابل، الیاف پلیمری با مدول کمتر (۵ تا ۷ گیگاپاسکال) نسبت به فولاد (۲۰۰ گیگاپاسکال) توان مشابهی ندارند و برای عملکرد مشابه باید در درصدهای بیشتری استفاده شوند که گران‌تر تمام می‌شود. الیاف طبیعی و شیشه‌ای نیز گزینه‌هایی برای کاربردهای خاص هستند، هرچند محدودیت‌های اقتصادی و عملکردی دارند.

علاوه‌براین، ابعاد و شکل الیاف نیز اهمیت زیادی دارند. نسبت طول به قطر الیاف باید به گونه‌ای باشد که جذب انرژی کافی ایجاد کند. اگر طول خیلی کوتاه باشد، الیاف به‌سرعت از بتن خارج می‌شوند و اثرات آن کاهش می‌یابد؛ اگر خیلی بلند باشد، تمرکز تنش ایجاد می‌شود و مکانیزم جذب انرژی مختل می‌شود. به همین دلیل الیاف ماکرو برای کاربردهای ساختاری و جذب انرژی مناسب‌تر از الیاف میکرو هستند.

آیین‌نامه‌ها؛ حلقه مفقوده توسعه بتن الیافی

دهه‌ها تحقیق آزمایشگاهی بدون آیین‌نامه‌های طراحی، کاربرد عملی بتن الیافی را محدود کرده بود. اما از سال ۲۰۱۵ به بعد، اروپا و آمریکا نخستین آیین‌نامه‌های طراحی را تدوین کردند. حالا نوبت ایران است که آیین‌نامه‌های بومی را تهیه کند و این فناوری را در پروژه‌های ملی به کار گیرد.

از چالش‌های اجرایی؛ تا آینده‌ای روشن

کاربرد بتن الیافی چالش‌های خود را دارد. یکی از مسائل مهم، اطمینان از پخش یکنواخت الیاف در حجم بتن است، زیرا کیفیت عملکرد بتن سخت‌شده به این پخش وابسته است. در درصدهای کم، اثرات محدود هستند و در درصدهای زیاد، کنترل اجرایی دشوار می‌شود. به همین دلیل، الیاف به‌عنوان مکمل آرماتورها استفاده می‌شوند و نمی‌توانند جایگزین کامل آن‌ها شوند.

پژوهش‌های آینده بر توسعه الیاف جدید مانند بازالت و پلیمرهای توانمند متمرکز خواهد بود. همچنین کاهش ردپای کربن، استفاده از مواد بازیافتی، بتن‌های ژئوپلیمری و ورود هوش مصنوعی به طراحی مخلوط‌ها، افق‌های تازه‌ای برای صنعت بتن ترسیم می‌کنند. بتن آینده، بتنی هوشمند، سبز و کارآمد خواهد بود.

Slide8

نشست تخصصی با مهندس بابک فروتن‌مهر و مهندس صدرا عزیزپور

بتن الیافی؛ نوآوری، چالش‌ها و آینده صنعت ساخت‌وساز ایران

در دومین مجله علمی- تخصصی فصل بتن، نشست تخصصی به میزبانی مدیر تحقیق و توسعه شرکت فهاب بتن، مهندس امیرهمایون ثابتی مطلق، میان مدیر جوان شرکت فهاب بتن، مهندس بابک فروتن‌مهر و مجری جوان با تجربه، مهندس صدرا عزیرپور، برگزار شد تا در زمینه از تولید تا اجرا بتن الیافی و موضوعات وابسته گفت‌وگو شود. در ادامه به طور خلاصه گزارش این نشست تخصصی ارائه می‌شود.

مسیر نوآوری در صنعت بتن ایران

جناب آقای مهندس فروتن‌مهر، در رابطه با مسیری که شرکت فهاب از زمان تأسیس تا امروز طی کرده فرمودند؛ شرکت فهاب در سال ۱۳۵۴ توسط پدرم تأسیس شد و در همان سال‌ها نقش مهمی در صنعت بتن کشور ایفا کرد. پس از بازگشت به ایران، متوجه شدم که بتن در کشور بدون افزودنی عرضه می‌شود و شرکت‌های تولیدی مسئولیت کیفیت افزودنی‌ها را بر عهده نمی‌گیرند. از آن زمان تلاش کردیم بتن را همراه با افزودنی و با مسئولیت کامل عرضه کنیم. برای ارتقای دانش شرکت، از همکاری اساتید دانشگاه و مشاوران متخصص بهره گرفتیم و گروه تحقیق و توسعه را تشکیل دادیم تا تمامی پروژه‌ها و تجربیات ثبت و مستندسازی شوند. خرید تجهیزات مدرن مانند پمپ‌های بلند، افزایش تعداد میکسرها و به‌روزرسانی بچینگ‌ها از دیگر اقدامات ما بود. چشم‌انداز آینده شرکت تولید بتن‌های خاص از جمله بتن‌های مقاوم در برابر ضربه، بتن‌های سبک و بتن‌های دفع‌کننده اشعه است که علاوه بر تنوع در سبد محصولات، نقش مهمی در ارتقای دانش فنی کشور خواهد داشت.

تمایز فهاب؛ ترکیب صنعت و دانشگاه

وی خاطر نشان کردند، رویکرد ما بر پایه تعامل با دانشگاه‌ها شکل گرفت. تاکنون با هفت دانشگاه معتبر کشور شامل تهران، شریف، علم و صنعت، خواجه نصیر و امیرکبیر تفاهم‌نامه همکاری امضا کرده‌ایم. این ارتباط موجب شد در همایش‌ها حضور یابیم و به مسائل و نیازهای واقعی مهندسان پاسخ دهیم. ما همواره به دنبال دانش روز بوده‌ایم و این مسیر جایگاه ویژه‌ای برای ما در صنعت ایجاد کرده است.

نخستین تجربه‌ها در کاربرد بتن الیافی

نخستین مواجهه مهندس عزیزپور با الیاف در اجرای نما و سیمان‌کاری بود، جایی که ترک‌های سطحی به‌عنوان یک مشکل جدی ظاهر می‌شد. ایشان در این زمینه اشاره کردند که با پیشنهاد مشاوران، استفاده از الیاف را آغاز کردیم و نتیجه آن کاهش چشمگیر ترک‌ها بود. این تجربه حدود شش سال پیش به دست آمد و نقطه عطفی برای ورود جدی‌تر به حوزه بتن الیافی شد.

وی در رابطه با نقش الیاف در طراحی و اجرای سازه‌ها افزود الیاف با تقویت مقاومت کششی و خمشی بتن، امکان دستیابی به مقاومت مورد نظر طراحان را فراهم می‌آورد. این موضوع باعث کاهش ضخامت دال‌ها و حتی کاهش مصرف میلگرد می‌شود. اگرچه استفاده از الیاف می‌تواند به‌عنوان مکمل میلگرد باشد، اما نقش آن در بهینه‌سازی طراحی و کاهش هزینه‌ها برای کارفرمایان بسیار چشمگیر است.

فصل بتن؛ پلی میان تجربه و دانش مهندسی

مهندس فروتن‌مهر در مورد ایده شکل‌گیری مجله «فصل بتن» فرمودند؛ همان‌طور که تکامل انسان‌ها از انتقال تجربه نسل‌ها حاصل می‌شود، ما نیز تصمیم گرفتیم تجربیات خود را مستندسازی کنیم و در اختیار جامعه مهندسی قرار دهیم. هدف ما این است که مسیر طی‌شده را ثبت کنیم تا نسل‌های آینده بتوانند آن را تکمیل و ارتقا دهند.

همچنین وی خاطر نشان کرد فعالیت در انجمن بتن و سازمان استاندارد فرصتی برای ترویج استانداردها و فرهنگ‌سازی ایجاد کرد. زمانی که جامعه مهندسی از اهمیت دوام بتن آگاه شود، سطح توقع از تولیدکنندگان بالا می‌رود. از آن‌جا که بتن سرمایه ملی است و برای تولید هر تن سیمان، مصرف بالای انرژی و منابع صورت می‌گیرد، افزایش دوام سازه‌ها اهمیت حیاتی دارد.

بتن معمولی یا بتن الیافی؟

نظر مهندس عزیزپور در مورد مقایسه کاربرد و اجرای بتن الیافی و بتن معمولی بدین شکل است که کنترل کیفیت در بتن الیافی پیچیده‌تر است. یکنواختی پخش الیاف، جلوگیری از گلوله‌شدن و عبور مناسب بتن از میان آرماتورها نیازمند نیروی انسانی آموزش‌دیده است. در مقابل، بتن معمولی به دلیل تجربه گسترده نیروهای اجرایی، کمتر با این مشکلات مواجه می‌شود. هرچند هزینه اولیه بتن الیافی بالاتر است، اما در طراحی بهینه می‌تواند جبران شود و در نهایت ارزش افزوده ایجاد کند.

فرهنگ‌سازی؛ کلید پذیرش بتن الیافی

یکی از چالش‌های اصلی، نبود دستورالعمل‌های کافی در مقررات ملی ساختمان است. همین امر باعث می‌شود مهندسان ناظر و کارفرمایان اعتماد کافی نداشته باشند. تدوین آیین‌نامه‌های اجرایی و گنجاندن مباحث اختصاصی درباره بتن الیافی در مقررات ملی، راهی مؤثر برای افزایش آگاهی و پذیرش این فناوری است.

چشم‌انداز صنعت بتن در ایران

مهندس فروتن مهر در رابطه با مسیری که صنعت بتن ایران تا کنون طی کرده و آینده آن چگونه خواهد بود بدین شکل پاسخ دادند که سرانه مصرف بتن یکی از شاخص‌های توسعه کشورهاست. هرچه کیفیت بتن ارتقا یابد، دوام سازه‌ها و تاب‌آوری پروژه‌ها افزایش می‌یابد. برای دستیابی به توسعه پایدار باید از دانش روز دنیا بهره گرفت، اساتید دانشگاه و دانشجویان را وارد فرآیند کرد و انتظارات بیشتری از کارخانه‌های بتن داشت.

مهندس فروتن‌مهر به عنوان توصیه‌ای برای نسل جوان مهندسی، فرمودند کارآموزی در شرکت‌های بتنی یک ضرورت است. همان‌طور که برای یادگیری شنا باید بدن خیس شود، برای یادگیری بتن نیز باید درگیر طرح مخلوط و فرآیند واقعی شد. تجربه عملی در کنار دانش تئوری مسیر موفقیت را هموار می‌کند.

Slide7

گفت‌وگو با مهندس عراقیان، طراحی و مشاور پروژه‌های ملی و بین‌المللی

حمیدرضا عراقیان، فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد مهندسی عمران از دانشگاه صنعتی امیرکبیر در سال 1378، یکی از متخصصان برجسته در حوزه صنعت بتن است. وی با بیش از 25 سال تجربه حرفه‌ای، در بیش از 100 پروژه ملی و بین‌المللی در کشورهای مختلف از جمله سوئیس، عراق، سریلانکا، تاجیکستان و … نقش داشته است. فعالیت‌های ایشان شامل طراحی و اجرای برخی از برج‌های‌ بلندمرتبه در تهران، تحلیل حرارتی در 29 سد بتنی، حضور در 19 پروژه ساخت تونل و مترو، طراحی مخلوط بتن‌های خاص مانند بتن خودتراکم، بتن غلتکی و غیره و همچنین نظارت عالیه بر سازه‌های بتنی در شرایط خاص بوده است. ایشان همچنین در حوزه آموزش و انتقال دانش فعال بوده و دوره‌های تخصصی متعددی را برای مهندسین و مدیران پروژه‌های مختلف برگزار کرده‌اند. مهندس عراقیان با تخصص ویژه در زمینه دوام سازه‌های بتنی و ارائه راهکارهای نوآورانه، تأثیر چشمگیری در ارتقای استانداردهای صنعت بتن کشور داشته است

 

بتن خودتراکم؛ نخستین تجربه‌ها و چالش‌ها

در این مصاحبه، مهندس عراقیان، مشاور برجسته در بیش از ۱۲۰ پروژه ملی و بین‌المللی، تجربیات خود درباره بتن خودتراکم را بیان کردند. وی اولین مواجهه خود با این نوع بتن را به دهه 80 و دوران فعالیتش در صنعت سدسازی نسبت می‌دهد. به گفته ایشان، در آن زمان بتن خودتراکم در ایران چندان شناخته‌شده نبود و بخش عمده اطلاعات از مقالات خارجی به دست می‌آمد. این بتن، با کاهش نیاز به متراکم‌سازی دستی و وابستگی کمتر به نیروی انسانی، اجرای پروژه‌ها را ساده‌تر و کیفیت نهایی بتن را ارتقا می‌داد. اولین تجربه اجرایی ایشان با بتن خودتراکم در پروژه‌ای خارج از کشور رقم خورد. این پروژه نیازمند پر کردن فضای اطراف لوله‌های آب بود. جایی که امکان استفاده از ویبره وجود نداشت. وی اشاره کرد: «در آن زمان حتی نام بتن خودتراکم هم برای بسیاری شناخته‌شده نبود برخی آن را خودمتراکم می‌نامیدند و بعضی‌ها خودتراکم. ما مجبور بودیم خصوصیات بتن مانند کارایی و عبورپذیری را بر اساس نیاز پروژه تعریف کنیم.» ایشان همچنین به چالش‌هایی اشاره کردند که در آن زمان برای کنترل و پذیرش این بتن وجود داشت، چرا که معیارهای مشخصی برای ارزیابی کیفیت آن تدوین نشده بود و تیم پروژه باید این معیارها را تعریف می‌کرد.

مهندس عراقیان از تحولات مهم در این حوزه، به استفاده از افزودنی‌های پیشرفته اشاره می‌کنند. ایشان توضیح دادند که در گذشته افزایش اسلامپ بتن به معنای افزایش آب و کاهش مقاومت بود، اما با ورود افزودنی‌های جدید، امکان تولید بتن با اسلامپ زیاد و کیفیت مناسب فراهم شد. این تغییر نگرش، مقاومت‌های اولیه نسبت به بتن خودتراکم را کاهش داد و با انجام پروژه‌های موفق، اعتماد به این فناوری بیشتر شد. به گفته ایشان، بتن خودتراکم اکنون جایگاه قابل‌توجهی در صنعت ساخت‌وساز دارد و بسیاری از چالش‌های ابتدایی آن با پیشرفت‌های علمی و عملی برطرف شده است. این مصاحبه به‌خوبی مسیر تحول و پذیرش این فناوری را در صنعت نشان می‌دهد.

انقلاب در مصالح ساختمانی؛ از تردید تا اعتماد

در این بخش از مصاحبه، مهندس عراقیان به مسیر شناخته‌شدن و پذیرش بتن خودتراکم در صنعت ساخت‌وساز اشاره کردند. وی تأکید کرد که دانشگاه‌ها و پژوهش‌های دانشجویی، نقشی کلیدی در معرفی این فناوری داشتند. به گفته ایشان، بسیاری از دانشجویان در پایان‌نامه‌های خود بتن خودتراکم را بررسی کردند و با ورود به پروژه‌های اجرایی، این دانش را عملی کردند. این روند جسورانه، زمینه‌ساز گسترش استفاده از این نوع بتن شد. وی درباره چالش‌های اولیه می‌گوید: «در آغاز، سطوح معماری بتن خودتراکم کیفیت مطلوبی نداشت، اما با مرور زمان و اصلاح فرآیندها، این مشکلات رفع شد». تولیدکنندگان نیز با شناسایی نقاط ضعف، در تولید مصالح مناسب اقداماتی انجام دادند و پیمانکاران تجربیات خود را بهبود بخشیدند. این تلاش‌ها باعث شد که بتن خودتراکم در پروژه‌های مختلف، از سدسازی تا پروژه‌های ترمیمی و بین‌المللی، جایگاه ویژه‌ای پیدا کند.

مهندس عراقیان به مزایای اقتصادی و فنی این بتن نیز اشاره کردند. وی توضیح داد که استفاده از بتن خودتراکم، با کاهش نیاز به متراکم‌سازی دستی، خطاهای انسانی را به حداقل رسانده و سازه‌هایی مقاوم‌تر و با ابعاد کوچک‌تر ایجاد کرده است. به اعتقاد ایشان، این مزایا، توجیه اقتصادی استفاده از این بتن را افزایش داده و باعث گسترش آن شده است. وی در پایان این بخش بیان کرد که بتن خودتراکم در جهان جایگاه خود را پیدا کرده و اکنون در ایران نیز به یک نیاز واقعی تبدیل شده است. نمونه‌های موفق و غیرقابل انکار از این نوع بتن، روند پذیرش آن را تسریع کرده و صنعت ساخت‌وساز را به سمت استفاده گسترده‌تر از این فناوری سوق داده است.

بتن خودتراکم، شاه کلید تحول در شهرسازی مدرن

در مصاحبه، مهندس عراقیان در رابطه با چالش‌های بتن خودتراکم و وضعیت کنونی آن توضیح دادند. در هر صنعتی همواره مقاومت‌هایی در برابر یافته‌های جدید و تکنولوژی‌های نوین وجود دارد و صنعت بتن خودتراکم هم از این قاعده مستثنی نیست. با این حال، در سال‌های اخیر و به ویژه با تلاش‌های تأمین‌کنندگان بزرگی چون فهاب بتن، که در توسعه و ارتقای کیفیت این مصالح نقش مهمی ایفا کرده‌اند، بهبودهای قابل توجهی در این زمینه حاصل شده است. این شرکت‌ها با شناسایی و استفاده از مصالح جدید و مناسب، توانسته‌اند خواصی چون عبورپذیری، تراکم‌پذیری، رئولوژی و جلوگیری از جداشدگی را به بهترین شکل ممکن تأمین کنند. این پیشرفت‌ها باعث شده که بتن خودتراکم در پروژه‌های مختلف مورد استقبال قرار گیرد.

ایشان در ادامه افزودند: «یکی از عوامل اصلی جا افتادن بتن خودتراکم در صنعت ساخت‌وساز شهری، به‌ویژه در پروژه‌های بلندمرتبه، همین تأمین‌کنندگان بوده‌اند. ارتقای کیفیت بتن توسط این شرکت‌ها، به ویژه فهاب بتن، باعث شده که این نوع بتن به‌خوبی در پروژه‌های شهری پذیرفته شود. اکنون بسیاری از سازه‌ها و ساختمان‌های شهری، خصوصاً در پروژه‌های بزرگ، ترجیح می‌دهند از بتن خودتراکم استفاده کنند. این تأمین‌کنندگان با بهبود کیفیت مواد اولیه، از جمله شن و ماسه، افزودنی‌ها و سیمان‌های خاص که تأثیر زیادی بر کیفیت نهایی بتن دارند، توانسته‌اند گامی بزرگ در ارتقای کیفیت این صنعت بردارند. این ارتقا در کیفیت مواد اولیه، به همراه تأمین بهتر خواص فنی، باعث شده که تقاضا از سوی کارفرمایان افزایش یابد و بتن خودتراکم به گزینه‌ای محبوب‌تر برای ساخت‌وساز تبدیل شود».

فرهنگ‌سازی، راهی برای پذیرش نوآوری‌ها

مهندس عراقیان در مورد چالش‌ها و مشکلات باقی‌مانده در استفاده از بتن خودتراکم توضیح دادند و اشاره کردند که هنوز در برخی موارد مقاومت‌هایی در برابر این نوع بتن وجود دارد. اما این مقاومت‌ها نه به دلیل مخالفت با یک مصالح جدید، بلکه به دلیل کمبود فرهنگ‌سازی و آشنایی بیشتر با مزایای بتن خودتراکم است. ایشان گفتند: «مشاوران و پیمانکاران که تجربه‌ای با این بتن ندارند، به خصوص آن‌هایی که بیشتر به هزینه‌ها توجه می‌کنند، هنوز نگرانی‌هایی دارند. برای رفع این نگرانی‌ها، باید بیشتر در زمینه مزایای بتن خودتراکم فرهنگ‌سازی کنیم.» ایشان به‌ویژه بر اهمیت ارزیابی‌های اقتصادی تأکید کردند و افزودند: «در ارزیابی‌های خود، همیشه نسبت سود به هزینه (B/C) را در نظر می‌گیریم. هزینه‌ها مهم هستند، اما کیفیت پایین بتن می‌تواند خسارات جبران‌ناپذیری به بار آورد که اصلاح آن دیگر ممکن نیست. به همین دلیل، باید از ابتدا به کیفیت بتن توجه داشته باشیم و آن را به درستی انتخاب کنیم».

مهندس عراقیان به نکته مهم دیگری اشاره کردند و گفتند: «طراحان در بسیاری از موارد هنوز نسبت به بتن خودتراکم تردید دارند. اما اگر طراحان بدانند که بتن خودتراکم با داشتن خمیر بیشتر می‌تواند مقاومت بالایی داشته باشند، به آن اعتماد بیشتری خواهند کرد. این مسئله باعث می‌شود که طراحان بیشتر از این نوع بتن استفاده کنند». همچنین، ایشان توضیح دادند که آشنایی طراحان با بتن خودتراکم در حال افزایش است و بسیاری از طراحان متوجه شده‌اند که این بتن می‌تواند به کوچک‌تر‌شدن اعضای سازه‌ای و فشردگی بیشتر آن‌ها منجر شود. «با این ویژگی‌ها، استفاده از بتن خودتراکم می‌تواند باعث بهبود عملکرد سازه‌ها شود و فشردگی آرماتورها را افزایش دهد. این امر به تقویت اعضای سازه‌ای و کاهش اندازه‌ آن‌ها کمک می‌کند». مهندس عراقیان در نهایت نتیجه گرفتند که این بتن به سرعت در حال پذیرش در صنعت ساخت‌وساز است و استفاده از آن در حال گسترش است. ایشان اذعان کردند که «بتن خودتراکم مسیر خود را پیدا کرده است و همچنان در حال پیشرفت و توسعه است». در واقع، با گسترش آشنایی و اعتماد به این نوع بتن، چالش‌های اولیه برطرف شده و در حال حاضر، استفاده از بتن خودتراکم در پروژه‌های مختلف شهری به روندی معمول و مطلوب تبدیل شده است.

آینده روشن بتن خودتراکم

آقای مهندس در خصوص آینده بتن خودتراکم توضیح دادند که این نوع بتن در حال حاضر با آنچه که چند سال پیش استفاده می‌شد، تفاوت زیادی دارد. این تغییرات به دلیل شناخت بهتر مصالح مناسب، به ویژه ماسه، سیمان و پوزولان‌ها است. به گفته ایشان، در آینده باید تمرکز بیشتری بر روی استفاده از فیلرها و پوزولان‌های باکیفیت‌تر داشته باشیم تا علاوه بر کاهش هزینه‌ها، به سمت بتن‌های سبزتر حرکت کنیم. ایشان معتقدند که با پیشرفت در این زمینه، حرارت‌زایی بتن کاهش خواهد یافت و خواص آن بهبود خواهد یافت. آقای مهندس اشاره کردند که در آینده ممکن است از الیاف استفاده شود و حتی دانه‌های ریزتری برای بتن به کار رود. همچنین، نگرانی‌هایی مانند جدایش مواد که در گذشته وجود داشت، در حال حاضر دیگر مطرح نیست. ایشان پیش‌بینی کردند که با استفاده از متریال‌های مناسب‌تر و افزودنی‌های ارتقا یافته، بتن‌های خودتراکم در آینده ویژگی‌هایی مانند دوام بیشتر، جریان‌یابی بهتر و رئولوژی مناسب‌تری خواهند داشت.

در ادامه، ایشان به تغییرات در استانداردها اشاره کردند و گفتند که در گذشته نگرانی‌هایی درباره اسلامپ و مقاومت وجود داشت، اما اکنون به جای این نگرانی‌ها، بیشتر بر کارایی بتن تمرکز می‌شود. در آینده، ممکن است بتن‌های خودتراکم به سمت بتن‌های توانمند حرکت کنند و ویژگی‌های آن‌ها به طور چشمگیری بهبود یابد. در نهایت، ایشان بر این نکته تأکید کردند که با آشنایی بیشتر با این تکنولوژی، صنعت بتن خودتراکم به طور کلی در آینده توسعه بیشتری خواهد داشت.

آینده بتن: سبزتر، پایدارتر و انعطاف‌پذیرتر

مهندس عراقیان در خصوص آینده صنعت بتن گفتند: «بتن یکی از مهم‌ترین بخش‌های مهندسی عمران است که به طور مداوم پیشرفت کرده و صنایع مختلفی مانند شیمی و صنایع معدنی را درگیر کرده است. از سنگ‌دانه‌ها تا توسعه مهندسی عمران، بتن می‌تواند از زیر دریاها تا نوک قله‌ها مورد استفاده قرار گیرد. این مصالح قادر است در برابر بارهای سنگین، یخبندان و آب و هوای شدید مقاومت کند و حتی اخیراً از آن برای پرینت سه‌بعدی سازه‌ها استفاده می‌شود». ایشان ادامه دادند: «بتن به دلیل انعطاف‌پذیری زیاد، می‌تواند خواسته‌های مختلف ما را برآورده کند. جمله معروف “بعد از آب، بیشترین مصرف مصالح ساختمانی مربوط به بتن است”، به واقعیت پیوسته است. از سدها تا ساختمان‌ها، بتن کاربرد وسیعی دارد و به همین دلیل احتمالاً در آینده همچنان به عنوان مصالح اصلی در صنعت ساخت و ساز باقی خواهد ماند».

مهندس عراقیان در ادامه اشاره کردند که بتن در آینده به سمت “سبز” شدن و کربن‌زدایی حرکت خواهد کرد و استفاده از مصالح با دوام بیشتر در آن گنجانده خواهد شد. همچنین، با ارتقای خواص سازه‌ای، اعضای سازه‌ای کوچک‌تر خواهند شد و دوام بیشتری خواهند داشت. ایشان معتقدند که هیچ مصالحی به اندازه بتن نمی‌تواند انعطاف‌پذیر باشد و از کاربردهای تزئینی تا سازه‌های کلیدی در پروژه‌های مختلف را پوشش دهد.

Slide6

گفت‌وگو با دکتر تدین، عضو هیئت علمی دانشگاه بوعلی‌سینا

در اولین مجله علمی و تخصصی شرکت فهاب بتن، در خدمت آقای دکتر تدین، استاد پیشکسوت بودیم و به بررسی دیدگاه‌های ایشان در موضوع بتن خودتراکم پرداختیم. در ادامه، گزارشی از این مصاحبه که با طرح سوالاتی درباره گذشته تا آینده بتن خودتراکم است، ارائه می‌شود و از تجربیات ایشان بهره‌مند می‌شویم.

بتن خودتراکم در ایران؛ داستان یک تحول با روایت دکتر تدین

در مصاحبه‌ای که با دکتر تدین انجام دادیم، ایشان به روند آشنایی و گسترش بتن خودتراکم در ایران پرداختند و چالش‌های مختلفی که در این مسیر پیش روی محققان و مهندسان قرار داشت را تشریح کردند. این نوع بتن برای اولین بار در دهه ۷۰ شمسی (معادل دهه ۹۰ میلادی) در ایران مورد توجه قرار گرفت و در ابتدا مطالعه مقالات مختلف، به آشنایی بیشتر با ویژگی‌ها و کاربردهای آن کمک کرد. دکتر تدین که در آن زمان دانشجوی دکتری در دانشگاه علم و صنعت بودند، تأکید کردند که هر بتن جدیدی که وارد بازار می‌شود، باید به‌طور عملی در پروژه‌ها و کارگاه‌ها مورد استفاده قرار گیرد تا به‌طور کامل قابلیت‌های آن بررسی شود. از اوایل دهه ۸۰ شمسی، استفاده عملی از بتن خودتراکم در پروژه‌های مختلف شروع شد و پژوهش‌های انجام شده در این زمینه به نتایج مثبتی رسید. یکی از چالش‌های اصلی که در مسیر گسترش این تکنولوژی مطرح بود، عدم درک صحیح فرهنگی از ویژگی‌های بتن خودتراکم بود. وی در این‌باره خاطره‌ای از پروژه‌ای در مشهد نقل کردند که در آن برای فونداسیون یک ساختمان بلندمرتبه از بتن خودتراکم استفاده شد. در این پروژه، کارفرما از تیم اجرایی پرسید که چرا بتن را متراکم نمی‌کنند؟ این سوال نشان‌دهنده کمبود آگاهی در میان برخی از مهندسان و سازندگان بود. با وجود اینکه نام بتن خودتراکم برای برخی آشنا بود، اما هنوز درک دقیقی از مفهوم آن و نحوه عملکرد آن در پروژه‌ها وجود نداشت.

در دهه ۸۰، یکی از چالش‌های اصلی که ایشان  به آن اشاره کردند، کمبود تجهیزات آزمایشگاهی مناسب برای بررسی بتن خودتراکم بود. ایشان توضیح دادند که در آن زمان، شرکت‌های آزمایشگاهی یا هیچ‌گونه تجهیزاتی برای این آزمایش‌ها نداشتند یا تنها ابزارهای ابتدایی مانند دستگاه‌های اندازه‌گیری جریان در دسترس بود. در پاسخ به این نیاز، تیم تحقیقاتی ایشان تصمیم به ساخت برخی از این تجهیزات گرفت. این ابزارها که از پلکسی‌گلاس ساخته شده بودند، ابتدا در آزمایشگاه‌ها برای آموزش و تحقیق استفاده شدند و به تدریج در بازار تولید و در اختیار محققان و مهندسان قرار گرفتند. دکتر تدین همچنین به وجود وسایل غیر استاندارد در بازار اشاره کردند که موجب ایجاد مشکلاتی در آزمایش‌ها می‌شد. ابزارهایی که به دلیل نداشتن ابعاد دقیق، نتایج آزمایش‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دادند. ایشان افزودند که در سال ۲۰۰۲ یک موسسه انگلیسی استانداردهایی برای تجهیزات آزمایش بتن خودتراکم منتشر کرد که ترجمه این سند توسط ایشان انجام شد. با این حال، به دلیل عدم انتشار گزارش جدید در سال ۲۰۰۵، برخی تولیدکنندگان و محققان همچنان از اطلاعات قدیمی استفاده کرده و این باعث تولید وسایل غیر استاندارد در بازار شد. در نهایت، دکتر تدین ضرورت فرهنگ‌سازی صحیح در زمینه بتن خودتراکم تأکید داشتند. به گفته ایشان، با وجود پیشرفت‌هایی که در استفاده از این بتن در پروژه‌ها و تحقیقات حاصل شده، هنوز بسیاری از مهندسان و سازندگان درک عمیقی از آن ندارند. برای بهره‌برداری کامل از پتانسیل این نوع بتن، نیاز به آموزش و فرهنگ‌سازی گسترده‌تر همچنان احساس می‌شود.

ایرانیان، مخترع بتن خودتراکم!

دکتر تدین در توضیح دلایل استفاده از بتن خودتراکم در ایران و ژاپن به نکات جالبی اشاره کردند. به گفته ایشان، ژاپنی‌ها به دلیل مشکلات نیروی کار به سراغ بتن خودتراکم رفتند. در آن زمان، به ویژه در دهه ۸۰ میلادی، در ژاپن کمبود نیروی کار به‌ویژه در پروژه‌های ساختمانی احساس می‌شد. این در حالی بود که در ایران، مشکل اصلی تراکم بتن در قطعات با میلگرد زیاد بود. به‌عبارتی، در ایران به‌ویژه در قطعات نازک یا مناطقی که میلگرد زیادی داشتند، مشکل اصلی این بود که ویبراتور‌ها قادر به تراکم درست بتن نمی‌شدند، نه اینکه نیروی کار کم باشد. ایشان تأکید کردند که در حال حاضر، به‌ویژه در کشورهای زلزله‌خیز مانند ایران، تقریباً باید تمامی بتن‌های ساختمانی به بتن خودتراکم تبدیل شوند. ایشان معتقدند که این نوع بتن در مناطقی مانند تقاطع‌های تیر و ستون که بتن معمولی به‌درستی نفوذ نمی‌کند، می‌تواند مشکل را حل کند. با توجه به ویرایش‌های متعدد استاندارد ۲۸۰۰ و افزایش تراکم میلگرد در سازه‌ها، استفاده از بتن خودتراکم در پروژه‌های بزرگ و سازه‌های بلندمرتبه به ضرورتی اجتناب‌ناپذیر تبدیل شده است. وی همچنین به روند تکامل استانداردها اشاره کردند و بیان کردند که در ویرایش پنجم استاندارد ۲۸۰۰، کاهش آرماتور در تیرها و ستون‌ها پیش‌بینی نشده است. برعکس، میزان آرماتورها در این قطعات افزایش خواهد یافت. این مسئله باعث می‌شود که تراکم بتن در این سازه‌ها اهمیت بیشتری پیدا کند. به همین دلیل، استفاده از بتن خودتراکم به عنوان بتن پیش‌فرض در سازه‌ها به‌تدریج توصیه می‌شود. دکتر تدین معتقدند که باید صنعت به‌طور همزمان با این تغییرات پیش برود تا نتایج مطلوب حاصل شود.

با این حال، یکی از موانع عمده برای گسترش استفاده از بتن خودتراکم ترس اشتباه از عملکرد ضعیف آن نسبت به بتن‌های متعارف است. این نگرانی‌ها ناشی از عدم آشنایی کافی با ویژگی‌ها و محدودیت‌های بتن خودتراکم است. ایشان توضیح دادند که در حال حاضر، تلاش‌هایی در راستای فرهنگ‌سازی و آموزش در این زمینه صورت گرفته است. برای نمونه، در آیین‌نامه بتن ۱۴۰۰، اصولی برای تراکم مناسب بتن ذکر شده و نحوه تقسیم‌بندی انواع بتن خودتراکم برای هر نوع قطعه نیز مشخص شده است. اما هنوز نیاز به آموزش‌های بیشتر و آشنایی با این تکنولوژی در سطح گسترده‌تر وجود دارد. وی همچنین افزودند که برای تحقق این تغییرات و الزامات استاندارد، باید صنعت ساخت‌وساز را آماده کرد و به این فرآیند زمان داد. استفاده اجباری از بتن خودتراکم باید به‌تدریج در برخی قطعات ساختمانی، مانند تقاطع تیر و ستون‌ها، اجرایی شود. اما این تغییرات نمی‌توانند به‌صورت شتابزده رخ دهند، زیرا صنعت باید به‌طور هماهنگ با این تغییرات پیش برود. برای این منظور، دکتر تدین به برگزاری دوره‌های آموزشی اشاره کردند که برخی از این دوره‌ها به‌صورت عملی و برخی دیگر به‌طور تئوری برگزار شده‌اند. با این حال، ایشان تأکید کردند که هنوز این آموزش‌ها و آشنایی‌ها کافی نیست و نیاز به گسترش این برنامه‌ها در آینده حس می‌شود.

در نهایت، دکتر تدین با اشاره به شوخی خود در یکی از سمینارهای بتن خودتراکم در کرمان، فرمودند: “همه شما که اینجا درباره بتن خودتراکم صحبت کردید، گفتید که ژاپنی‌ها آن را اختراع کردند، اما اشتباه می‌کنید. مخترع واقعی بتن خودتراکم ایرانی‌ها بودند!” البته این شوخی به‌منظور تأکید بر تجربه و تخصص بالای ایرانی‌ها در این زمینه بود. اما ایشان هشدار دادند که برای استفاده موفق از این تکنولوژی، باید محدودیت‌های بتن خودتراکم را نیز به‌دقت در نظر گرفت.

بتن شل یا خودتراکم؟ فرهنگ‌سازی در مسیر درست

دکتر تدین در خصوص فرهنگ‌سازی بتن خودتراکم بیان کردند که یکی از مشکلات عمده در پروژه‌های مختلف، اشتباهاتی است که در مورد این نوع بتن صورت می‌گیرد. به‌ویژه برخی افراد آن را “بتن شل” می‌نامند که به‌طور قطع فرهنگ‌سازی اشتباه است و از این منظر هنوز اعتماد کامل به بتن خودتراکم در برخی از بخش‌ها وجود ندارد. ایشان افزودند که هنوز در پروژه‌ها، در مواردی حتی وقتی از بتن خودتراکم استفاده می‌شود، برخی به‌طور اشتباهی ویبراتور می‌زنند، که این مسأله نیز نشان‌دهنده عدم درک صحیح از ویژگی‌های این بتن است. وی در ادامه به یکی از چالش‌های مهم اشاره کردند که در زمان بازنگری نشریه ۶۰۴۴ مطرح شد. در این راستا، برخی از کارخانه‌های بتن آماده در شیراز با آن‌ها تماس گرفتند و بیان کردند که هرچند بتن خودتراکم به بازار عرضه می‌شود، اما بسیاری از کارخانه‌ها هیچ‌کدام از ضوابط مربوط به این نوع بتن را رعایت نمی‌کنند. این مسئله باعث شد که در نشریه ۶۰۴۴ ضوابط مربوط به بتن خودتراکم مشخص شود، چون استانداردهای جهانی مانند   ASTM و ACI  در این زمینه اطلاعات خاصی نداشتند. ایشان اشاره کردند که در ایران، بسیاری از کارخانه‌های بتن هنوز به اشتباه نمی‌دانند که بتن خودتراکم چیست و به همین دلیل تولیداتی که تحت این عنوان به بازار عرضه می‌شود، در واقع بتن روان است که هیچ‌کدام از الزامات بتن خودتراکم را ندارد. وی تأکید کردند که این چالش‌ها نشان‌دهنده نیاز جدی به فرهنگ‌سازی در این زمینه است و افزودند که خوشبختانه با فارغ‌التحصیل شدن دانشجویان و حضور آن‌ها در پروژه‌ها و کارخانه‌ها، فرهنگ استفاده از بتن خودتراکم در حال پیشرفت است. با این حال، همچنان در بسیاری از شهرستان‌ها و مناطق کوچک‌تر، فرهنگ استفاده صحیح از این بتن هنوز به‌طور کامل نهادینه نشده است.

پودر سنگ و چالش‌های بومی‌سازی پر کننده‌ها در بتن خودتراکم

دکتر تدین در گفتگو با ما بر اهمیت توجه به ابزارهای رئومتری برای توسعه بتن خودتراکم در ایران تأکید کردند. ایشان اشاره کردند که در حال حاضر، باید از وسایل رئومتری که در داخل ایران ساخته شده‌اند بهره‌برداری بیشتری انجام دهیم تا ارتباط میان نتایج رئومتری و آزمایش‌های رایج بتن خودتراکم به‌طور دقیق‌تری برقرار شود. در این زمینه، آزمایش‌هایی مانند جریان اسلامپ، قیف وی، جعبه ال و حلقه جی که برخی استاندارد دارند و برخی هنوز استاندارد نشده‌اند، باید مورد ارزیابی دقیق‌تر قرار گیرند. همچنین، در خصوص بررسی جداشدگی بتن، آزمایش‌هایی مانند جداشدگی روی الک یا ستونک پایداری که در استاندارد ASTM آمده است، باید به‌طور جدی‌تر مورد توجه قرار گیرد. ایشان همچنین به این نکته اشاره کردند که در آیین‌نامه بتن ایران نیز محدوده‌هایی برای آزمایش‌ها نوشته شده است؛ به‌عنوان مثال، در آزمایش جعبه L باید نتایج از حد مشخصی کمتر نباشد یا در آزمایش قیف وی، نتایج باید در محدوده خاصی قرار گیرند. با این حال، ایشان گفتند که هنوز در ایران تحقیقی جامع برای تعیین دقیق چارچوب بتن خودتراکم در آزمایش‌های موجود نداریم، اگرچه نتایج آزمایش‌ها ممکن است با یک درجه اطمینان ۹۰ درصد درست باشند، اما همچنان نیاز به تحقیق و تجزیه و تحلیل بیشتر احساس می‌شود.

در ادامه، وی به چالش‌های استفاده از پودر سنگ در کشور اشاره کردند و توضیح دادند که پودر سنگ‌های موجود در ایران به‌ ویژه پودر سنگ آهک، از آن چه در استانداردهای بین‌المللی ذکر شده، تفاوت‌های زیادی دارند. در استانداردهای بین‌المللی آمده است که ۵۰ درصد ذرات پودر سنگ باید از الک شماره ۲۰۰ عبور کنند، در حالی‌که پودر سنگ‌های ایرانی معمولاً کمتر از ۴۰ درصد از الک ۲۰۰ عبور می‌کنند. این تفاوت‌ها موجب می‌شود که نتایج آزمایش‌های استانداردهای خارجی نتواند به‌طور مستقیم در ایران قابل استفاده باشد. به‌علاوه، مشکلاتی در نحوه استفاده از پودر سنگ در کارگاه‌ها وجود دارد، چرا که هنوز بسیاری از کارگاه‌ها از کیسه‌های پودر سنگ برای این منظور استفاده می‌کنند. دکتر تدین تأکید کردند که برای حل این مشکل، باید سیستم‌های ذخیره‌سازی مناسب مانند بونکرهای سیمان برای پودر سنگ‌ها ایجاد شود.

وی همچنین به محدودیت‌های استفاده از خاکستر بادی در ایران اشاره کردند و  توضیح دادند که در کشورهای اروپایی، آمریکایی و ژاپنی، استفاده از خاکستر بادی به‌ویژه در بتن خودتراکم رایج است، چرا که این ماده به‌وفور در دسترس است. با این حال، در ایران به دلیل کمبود وجود نیروگاه‌های زغال‌سنگی و مقدار محدود خاکستربادی، استفاده از آن در بتن خودتراکم توجیه‌پذیر نیست. دکتر تدین به دانشجویی که خواستار استفاده از خاکستر بادی برای تحقیق خود بود، توصیه کردند که به‌جای آن روی مواد دیگری چون میکروسیلیس، سرباره و پوزولان‌های طبیعی مانند زئولیت تحقیق کند. در خصوص سرباره، ایشان اشاره کردند که سرباره‌های موجود در ایران از نظر هیدرولیکی کیفیت پایین‌تری دارند و تنها سرباره‌های تولیدی در ذوب‌آهن اصفهان قابل استفاده برای بتن خودتراکم هستند. ایشان افزودند که در ایران فرآیند تولید سرباره با کیفیت بالا به‌صرفه نیست و در نتیجه سرباره‌های موجود در کشور بیشتر به‌عنوان سنگدانه یا موادی مشابه استفاده می‌شوند. وی در نهایت بر لزوم انجام تحقیقات جامع در زمینه مواد جایگزین و پوزولان‌ها تأکید کردند و پیشنهاد دادند که اولویت تحقیقات در کشور به سمت استفاده از مواد بومی و موجود در داخل کشور مانند میکروسیلیس و سرباره‌های موجود سوق داده شود.

الزامات و تحولات مورد انتظار

دکتر تدین در ادامه صحبت‌های خود به اهمیت فرهنگ‌سازی و آماده‌سازی صنعت برای پذیرش بتن خودتراکم اشاره کردند. به ‌طور خاص، تأکید کردند که در آینده باید استفاده از بتن خودتراکم به‌ویژه در مناطق زلزله‌خیز، اجباری شود. وی پیش‌بینی کردند که در حدود 5 تا 7 سال آینده، این نوع بتن باید در ساختمان‌های حساس به‌ویژه در مناطق با تراکم بالای میلگرد، در دستور کار قرار گیرد. البته این تغییرات نیازمند کار بیشتر در زمینه فرهنگ‌سازی، آموزش و استانداردسازی است تا از بروز مشکلات جلوگیری شود. ایشان همچنین تأکید کردند که با توجه به روند تغییرات معماری و طراحی ساختمان‌ها، به‌ویژه به دلیل افزایش تراکم میلگردها و ساخت سازه‌های بلندتر، استفاده از بتن خودتراکم در آینده افزایش خواهد یافت. این تحولات، نیاز به تطبیق سریع‌تر آیین‌نامه‌ها و استانداردها را به‌منظور پیشگیری از مشکلات اجرایی بیشتر کرده و به‌طور کلی به سمت استفاده گسترده‌تر از این نوع بتن در سال‌های آینده خواهد انجامید.

آینده بتن خودتراکم

دکتر تدین در پاسخ به سوالی درباره آینده صنعت بتن و جایگزینی احتمالی پلیمرها، اظهار کردند که اگرچه پلیمرها و ژئوپلیمرها به‌طور جزئی وارد صنعت بتن شده‌اند، اما به نظر نمی‌رسد که به این زودی‌ها سیمان و بتن‌های سیمانی از صحنه صنعت حذف شوند. او معتقد است که این تغییرات حداقل تا سال ۱۴۵۰ به وقوع نخواهد پیوست. به‌طور خاص، افزودنی‌هایی مانند پلی‌کربوکسیلات که در حال حاضر در صنعت بتن به‌طور گسترده استفاده می‌شوند، ممکن است پیشرفت‌هایی در عرصه مواد افزودنی شیمیایی ایجاد شود، اما به نظر نمی‌رسد که مواد جدید بتوانند جایگزین کامل سیمان شوند. ایشان همچنین توضیح دادند که گران‌بودن پلیمرها و مشکلات خاص آن‌ها باعث می‌شود که در آینده نزدیک، سیمان و مواد افزودنی مبتنی بر آن همچنان بخش عمده‌ای از صنعت بتن را تشکیل دهند. با این حال، افزودنی‌های جدید ممکن است به بهبود کیفیت و ویژگی‌های بتن کمک کنند. ایشان همچنین اشاره کردند که اگر روزی پلیمرها بتوانند نقش چسب بتن را در ملات‌های تعمیراتی به‌ویژه در بتن ایفا کنند، این تغییرات ممکن است زمان‌بر باشد و به‌آسانی در بتن‌های ساختاری رخ نخواهد داد.

Slide5

گفت‌وگو با مهندس حسین فروتن‌مهر، مدیرعامل شرکت فهاب بتن

در نخستین شماره از مجله فصل بتن، به سراغ پیشگام صنعت بتن کشور، مهندس حسین فروتن‌مهر، مدیرعامل شرکت فهاب بتن رفتیم تا با ایشان درباره تجربیات و دستاوردهای شرکت فهاب بتن در زمینه بتن خودتراکم گفت‌وگو کنیم. مهندس فروتن‌مهر با سال‌ها تجربه و تحقیق در این حوزه، نقش مهم و قابل‌توجهی در توسعه و پیشرفت صنعت بتن در ایران دارند. در ادامه، متن مصاحبه ایشان را که در آن به چالش‌ها، دستاوردها و آینده این صنعت اشاره دارند، می‌خوانید.

جرقه تولید بتن خودتراکم در ایران

با توجه به پیشرو بودن شرکت فهاب بتن در عرصه تولید و استفاده از بتن خودتراکم، در این مصاحبه فرصتی دست داد تا از تجربه‌ها و دستاوردهای مهندس حسین فروتن مهر، بنیان‌گذار فهاب بتن، در خصوص این نوع بتن پرسیده شود. مهندس فروتن مهر از علاقه‌مندی‌های خود در این زمینه و چالش‌هایی که بر سر راه تولید بتن خودتراکم با آن‌ها مواجه شده‌اند، سخن گفتند.

ایشان در ابتدا با اشاره به مطالعات و تحقیقات اولیه‌ خود در این حوزه، به خاطرات سفر به تورنتو و آشنایی با مقالات دانشگاهی در خصوص بتن خودتراکم پرداختند. مهندس فروتن مهر در این خصوص بیان کردند: «چندین سال پیش در دانشگاهی در تورنتو با استادانی آشنا شدم که درباره بتن خودتراکم صحبت می‌کردند. از آن‌جا بود که با علاقه‌مندی بیشتر به این موضوع پرداختم و متوجه شدم که این بتن حدود ۳۰ سال پیش توسط محققین ژاپنی با افزودن خاکستر زغال‌سنگ به بتن معمولی ابداع شده است». پس از این آشنایی، ایشان به ایران بازگشتند و در شرکت فهاب بتن به‌همراه تیم خود تلاش کردند تا با استفاده از همان ترکیب اولیه، اولین نمونه‌های بتن خودتراکم را تولید کنند. ایشان تأکید کردند که این نوع بتن به دلیل ویژگی‌های خاص خود، نیازی به تراکم و فرآیندهای معمول دیگر ندارد و به‌راحتی در میلگردها و فضاهای پیچیده سازه حرکت کرده و استقرار می‌یابد. مهندس فروتن مهر ادامه دادند :«این بتن توانایی خودایستا بودن و پایداری در سازه‌ها را داشت و ما برای آزمایش و ارتقای آن شروع به کار کردیم».

یکی از چالش‌های بزرگ در مسیر تولید بتن خودتراکم در ایران، تأمین خاکستر زغال‌سنگ بود که مشکلاتی از قبیل واردات و هزینه‌های بالا را به همراه داشت. در این راستا، تیم فهاب بتن به دنبال جایگزین‌هایی برای خاکستر زغال‌سنگ بودند و در نهایت به افزودن زئولیت و میکروسیلیس به ترکیب بتن رسیدند که موجب دستیابی به بتن خودتراکم با اصول آن شد. مهندس فروتن مهر به یکی از پروژه‌های برجسته شرکت فهاب بتن اشاره کردند که شامل اجرای ۲۸ هزار متر مربع فونداسیون در تابستان بود. در این پروژه، برای مقابله با گرمای شدید تابستان، از یخ در حمل بتن استفاده کردند تا دمای بتن در حین حمل‌ونقل حفظ شود. ایشان در این خصوص اشاره کردند: «ما با دقت فراوان این پروژه را پیش بردیم و تمام بتن‌ها با مقاومت بالا تولید و به محل پروژه منتقل شدند. در این پروژه، هیچ‌کدام از بتن‌ها رد نشدند و این تجربه برای ما بسیار موفقیت‌آمیز بود». مهندس فروتن مهر همچنین از همکاری‌های فنی خود با کارشناسان و اساتید برجسته در ایران یاد کردند و افزودند: «در یکی از ملاقات‌ها، دکتر طاحونی که استاد برجسته‌ای در زمینه بتن است، در خصوص کیفیت بتن خودتراکم ما ابراز شگفتی کردند و اظهار داشتند که پس از همکاری با ما، به کیفیت بالای بتن‌آرمه در صنعت ایمان آورده‌اند».

مهندس فروتن مهر در ادامه تأکید کردند که هدف اصلی آنان در سال‌های اخیر ارتقای کیفیت بتن خودتراکم و استفاده از افزودنی‌های جدید برای دستیابی به مقاومت‌های بالاتر بوده است. ایشان در این زمینه گفتند: «امروزه مقاومت‌های بتن خودتراکم که در رده‌های 70 و 80 مگاپاسکال قابل تولید بود، اکنون با تلاش‌های بیشتر به مقادیر 100 تا 120 مگاپاسکال نیز ارتقا یافته است». در خصوص آینده بتن خودتراکم، ایشان به اهمیت ادامه تحقیقات و آزمایش‌ها در این زمینه اشاره کردند و بیان داشتند که شرکت فهاب بتن همچنان به‌طور فعال در حال بهبود ترکیب‌ها و افزودنی‌های مورد استفاده در این نوع بتن است. همچنین، مهندس فروتن مهر بر لزوم همکاری با نسل جوان تأکید کردند و گفتند: «جوانان با انگیزه و ایده‌های نو می‌توانند به پیشرفت این صنعت کمک کنند و ما همیشه از آن‌ها استقبال می‌کنیم».  در پایان این بخش، ایشان درباره جایگاه بتن خودتراکم در صنعت ساخت‌وساز ایران سخن گفتند و بر کاربرد وسیع و مزایای این نوع بتن در سازه‌های مختلف تأکید کردند: «بتن خودتراکم به دلیل ویژگی‌های خاص خود می‌تواند در بسیاری از پروژه‌ها به‌ویژه در سازه‌های پیچیده و با میلگردهای زیاد، جایگزین مناسبی برای بتن‌های معمولی باشد».

بتن در مسیر تکامل بی‌پایان

در ادامه مصاحبه، آقای مهندس فروتن‌مهر اشاره کردند که یکی از چالش‌های اصلی در معرفی بتن خودتراکم به پیمانکاران و مشتریان، نا آشنایی اولیه با ویژگی‌های این بتن بوده است. به‌ویژه در سال‌های ابتدایی ورود این بتن به صنعت، برخی افراد برای تسهیل در فرآیند ریختن بتن، اقدام به اضافه کردن آب به آن می‌کردند. در حالی که بتن خودتراکم نیازی به آب‌زدن ندارد و خود به‌طور طبیعی حرکت می‌کند. این ویژگی باعث می‌شود که در عملیات بتن‌ریزی، کار به‌مراتب راحت‌تر انجام شود و کیفیت بتن نیز بالاتر از بتن‌های معمولی است. مهندس فروتن مهر در ادامه توضیح دادند که “ما به دانه‌بندی جامع و دقیقی رسیده‌ایم که در بتن خودتراکم مورد استفاده قرار می‌گیرد. در طول این ۱۰ تا ۱۵ سال گذشته، در فهاب بتن توانسته‌ایم دانه‌بندی بتن را تغییر دهیم و همچنین ریزدانه‌ها و گردگوشه را وارد ترکیب بتن کنیم. این تغییرات باعث بهبود کیفیت و استحکام بتن شد.” ایشان همچنین به نکات علمی مهمی اشاره کردند و گفتند: “دکتر خدایاری، استاد برجسته ژئوفیزیک، به این نکته اشاره کرده‌اند که هنگامی که بتن‌ها با شن گردگوشه ساخته می‌شوند، در زلزله‌ها به‌طور بهتری روی هم سر می‌خورند و نیازی به درگیر شدن ندارند. اما بتنی که شن و ماسه‌اش تیز و گرد گوشه نیست، ممکن است در ابتدا مقاوم به نظر برسد، اما در بلندمدت و در شرایط خاص مانند زلزله‌های خفیف ممکن است مشکلاتی ایجاد کند.”

در ادامه، ایشان به دیدگاه خود درباره پیشرفت و توسعه بتن خودتراکم اشاره کردند: “بتن خودتراکم در جایگاه فعلی خود نتایج بسیار خوبی داشته است، اما نگاه من به آن محدود نیست. من به بتن به چشم یک ماده ابدی و همواره در حال پیشرفت نگاه می کنم. ما در آزمایشگاه با افزودنی‌های مختلف کار می‌کنیم تا عملکرد این بتن را بهتر کنیم. دانش و اطلاعات کتاب‌ها کمک‌کننده‌اند، اما تکرار مداوم آزمایش‌ها و تجربه‌های مختلف است که باعث می‌شود ما به درک بهتری از بتن برسیم. در این مسیر، تغییرات در اسلامپ و دانه‌بندی به ما دیدگاه‌های جدیدی می‌دهد. از نظر من، بتن همیشه باید در حال پیشرفت باشد و هر روز بهتر از گذشته شود. ممکن است مصالحی پیدا کنیم که در حال حاضر غیرقابل باور به نظر برسند، اما ما به‌عنوان محققان و مهندسان می‌توانیم به آن‌ها دست یابیم و آینده‌ای بهتر برای بتن خودتراکم رقم بزنیم.”

بتن ، بی‌بدیل و بی‌نظیر

مهندس حسین فروتن مهر در پاسخ به سوال در مورد آینده صنعت بتن و امکان جایگزینی آن با مواد جدیدتر یا صنعتی دیگر، تصریح کردند که با وجود مشاهده متریال‌های مختلف در دنیا، هیچ ماده‌ای نمی‌تواند جای بتن را بگیرد. ایشان تأکید کردند که ویژگی‌های منحصر به فرد بتن، مانند شکل‌پذیری آن و توانایی تغییر شکل در قالب‌های مختلف، باعث می‌شود که این ماده همچنان بی‌بدیل بماند. به گفته ایشان، بتن قادر است ویژگی‌های خود را با استفاده از مواد مختلف مانند میلگرد، الیاف و انواع افزودنی‌ها تغییر دهد و این قابلیت به بتن کمک می‌کند تا مقاومت خود را بهبود بخشد. مهندس فروتن مهر افزودند که در دنیای مدرن، بتن همیشه در حال پیشرفت و تغییر است. آن‌ها بر این باورند که بتن هیچ‌گاه به نقطه‌ای ثابت نخواهد رسید و همیشه می‌توان آن را بهبود بخشید. ایشان از این فرصت استفاده کرده و از محققان و دانشجویان خواستند که با دقت و علاقه در زمینه‌های مختلف بتن، از جمله بتن خودتراکم و افزودنی‌ها، تحقیق کنند. به عقیده ایشان، تحقیقات و تکرار آزمایشات به آن‌ها این امکان را می‌دهد که به نتایج و دیدگاه‌های جدیدتری در زمینه بتن برسند.

وی همچنین به اهمیت افزودنی‌ها در صنعت بتن اشاره کردند و اظهار داشتند که در دنیا، به‌ویژه در کشورهای پیشرفته مانند اروپا و کانادا، بتن بدون افزودنی هیچ معنی ندارد. در این کشورها، هرگونه بتن مورد استفاده دارای افزودنی‌هایی مانند زودگیر، دیرگیر و افزودنی‌های دیگر برای تغییر ویژگی‌های بتن از جمله مقاومت و دانه‌بندی آن است. به نظر ایشان، هرچقدر استفاده از بتن در صنعت بیشتر می‌شود، تقاضا برای افزودنی‌ها نیز افزایش خواهد یافت. در نهایت، مهندس فروتن مهر با تأکید بر پیشرفت‌های صنعت بتن در ایران، به‌ویژه در زمینه بتن خودتراکم، اظهار کردند که این نوع بتن با توجه به تجارب به‌دست‌آمده از کشورهای مختلف و استفاده از فناوری‌های نوین در ایران در حال رشد و پیشرفت است. ایشان اشاره کردند که هم‌اکنون با عشق و علاقه در فهاب بتن بر روی این نوع بتن کار می‌کنند و بهبود کیفیت آن همچنان ادامه دارد. به عقیده ایشان، صنعت بتن نه‌تنها همچنان جایگاه خود را حفظ خواهد کرد، بلکه با تکیه بر تحقیق و نوآوری‌های بیشتر، همواره در حال بهبود و پیشرفت خواهد بود.

جوانان؛ سازندگان فردای صنعت بتن

در این بخش ، مهندس فروتن مهر، به معرفی روند توسعه و پیشرفت شرکت از زمان تأسیس آن در سال ۱۳۵۴ پرداختند. ایشان اشاره کردند که فهاب بتن با به‌روزرسانی دستگاه‌ها و افزایش ظرفیت تولید، همواره در جهت بهبود و ارتقاء کیفیت محصولات خود قدم برداشته است. به گفته‌ ایشان، در حالی که کمتر شاهد سرمایه‌گذاری در این بخش هستیم، شرکت فهاب بتن توانسته است با خرید پمپ‌های ۶۵ متری و ماشین‌آلات مجهز، به کیفیت و کمیت تولیدات خود بیافزاید و در این مسیر گام‌های مؤثری بردارد. مهندس فروتن مهر بر اهمیت تغییر و بهبود کیفیت محصولات تأکید کردند و گفتند که ایستادن در یک نقطه و عدم پیشرفت باعث رکود می‌شود. در همین راستا، فهاب بتن در تلاش است تا با تقویت دانه‌بندی‌ها، ارتقاء ماشین‌آلات و استفاده از مدرن‌ترین دستگاه‌های بچینگ، کیفیت محصولات خود را به بالاترین سطح ممکن برساند. این تغییرات شامل تقسیم‌بندی فضاهای ذخیره شن و ماسه به‌گونه‌ای است که امکان استفاده از انواع مختلف شن و ماسه با کیفیت‌های متفاوت فراهم شده است. یکی از نوآوری‌های فهاب بتن که مهندس فروتن مهر به آن اشاره کردند، تولید بتن با وزن مخصوص بالا است. این نوع بتن که برای کاربردهای خاص مانند راکتورهای بیمارستان‌ها تولید می‌شود، ویژگی منحصر به فردی دارد. این ویژگی باعث می‌شود که بتن تولیدی در برابر اشعه‌ها مقاوم بوده و برای استفاده در فضاهای حساس مانند راکتورهای بیمارستان‌ها بسیار مناسب باشد. مهندس فروتن مهر از این موفقیت به‌عنوان یکی از دستاوردهای برجسته فهاب بتن یاد کردند و خاطر نشان کردند که تغییر وزن مخصوص بتن در این زمینه بسیار حیاتی است.

ایشان همچنین بر اهمیت همکاری با جوانان و دانش‌پژوهان تأکید کردند و به‌ویژه از دانشجویان دوره‌های لیسانس و فوق‌لیسانس برای بازدید از شرکت فهاب دعوت نمودند. به گفته‌ ایشان، فهاب بتن همواره به‌دنبال گسترش همکاری‌های علمی است و در این راستا، هفته‌ای یک یا دو بار جلسات علمی برگزار می‌شود تا اطلاعات و تجربیات خود و اساتید را با دانشجویان و محققان به اشتراک بگذارند. این جلسات فرصتی برای تبادل نظر و همکاری‌های علمی است و مهندس فروتن مهر از این تعاملات به‌عنوان راهی برای ارتقاء کیفیت و پیشرفت صنعت بتن در کشور یاد کردند. ایشان همچنین افزودند که افکار و پیشنهادهای جوانان می‌تواند به‌عنوان جرقه‌ای برای پیشرفت و نوآوری در صنعت بتن عمل کند. در ادامه، مهندس فروتن مهر به امکانات فهاب بتن اشاره کردند که برای ارتقاء کیفیت علمی و پژوهشی در دسترس دانشجویان قرار دارد. این امکانات شامل سالن سخنرانی، ترجمه مقالات علمی و فراهم آوردن منابع آموزشی از اساتید مطرح دنیا است. ایشان این اقدامات را فرصتی ارزشمند برای تبادل دانش و تجربه دانستند و از این که توانسته‌اند چنین فضایی را برای دانشجویان فراهم کنند، ابراز خرسندی کردند. در پایان، مهندس حسین فروتن مهر از تمامی علاقه‌مندان به صنعت بتن دعوت کردند تا از تجربیات و امکانات فهاب بتن بهره‌مند شوند و در جهت پیشرفت علمی و پژوهشی این صنعت همکاری کنند. ایشان به‌ویژه از کسانی که در این رشته تحصیل کرده‌اند و به پژوهش علاقه دارند، دعوت کردند تا در کنار فهاب بتن به ارتقاء کیفیت و نوآوری در صنعت بتن کمک کنند. مهندس فروتن مهر با ابراز امیدواری برای پیشرفت بیشتر صنعت بتن در کشور، از همه کسانی که در این حوزه فعالیت دارند، تشکر کردند و به همکاری‌های آینده دعوت نمودند.