دمای معمول:  بلافاصله پس از ترکیب سیمان با آب، لایه‌ای از ژل بر سطح دانه‌های سیمان تشکیل می‌شود. در حدود ۳۰ درصد سیمان، طی ۳ تا ۲۴ ساعت اولیه، وارد واکنش شیمیایی شده و محصولات اصلی هیدراسیون مانند کلسیم سیلیکات هیدرات (C-S-H) و هیدروکسید کلسیم (CH)  را تشکیل می‌دهد. این فرآیند با آزادسازی گرمای قابل توجهی همراه است. CH به شکل بلورهایی در فضاهای خالی اولیه ظاهر می‌شود و C-S-H نیز به‌صورت لایه‌ای در اطراف ذرات سیمان گسترش می‌یابد.

حدود ۱۲ ساعت پس از اختلاط، این لایه‌ها به هم می‌پیوندند که با بیشترین نرخ گرمازایی و اتمام زمان گیرش بتن همراه است. نخستین اوج گرمازایی با هیدرولیز اولیه و تشکیل C₃A هیدراته مرتبط است. پس از آن، مرحله شتاب‌گیری با تشکیل مجدد اترینگایت و شروع دومین اوج گرمازایی آغاز می‌شود. گیرش اولیه و نهایی نیز به ترتیب در آغاز و نزدیکی این اوج دوم رخ می‌دهند.

در ادامه، واکنش‌های هیدراسیون با سرعتی کمتر ادامه یافته و به‌تدریج به حالت اشباع نزدیک می‌شوند. پس از پر شدن فضاهای خالی میان محصولات هیدراته‌شده، روند هیدراسیون به‌کندی ادامه پیدا می‌کند. اندازه منافذ باقی‌مانده در خمیر سیمان سخت‌شده به نسبت آب به سیمان (W/C) وابسته است و با افزایش این نسبت، قطر منافذ (عموماً بیش از ۱۰ نانومتر) نیز افزایش می‌یابد.

در دمای زیاد یا کم: مانند بسیاری از واکنش‌های شیمیایی، افزایش دما موجب تسریع فرآیند هیدراته شدن سیمان می‌شود. در دماهای بالا، محصولات هیدراسیون فرصت کمتری برای انتشار در فواصل دورتر از دانه‌های سیمان دارند، بنابراین پوسته‌هایی متراکم در اطراف این دانه‌ها تشکیل می‌گردد. این موضوع منجر به توزیع ناهمگن فازهای جامد و ایجاد ساختار منفذی درشت‌تر می‌شود.

مطالعات نشان داده‌اند که تخلخل کل در خمیرهای سیمانی که در دمای ۶۰ درجه سلسیوس عمل‌آوری شده‌اند، بیشتر از خمیرهایی است که در دمای ۲۷ درجه عمل آمده‌اند. در مقابل، در دماهای پایین‌تر مانند ۱۰ درجه سلسیوس، محصولات هیدراته‌شده به‌طور یکنواخت‌تری توزیع می‌شوند و منافذ کوچکتر و ناپیوسته‌تری ایجاد می‌کنند. در دماهای بالا، منافذ بزرگ‌تر و به هم پیوسته‌تر هستند که می‌تواند بر دوام بتن اثر منفی بگذارد. همچنین، خمیرهای سیمانی حاوی مواد جایگزین سیمان نظیر خاکستر بادی یا سرباره، در برابر اثرات منفی دماهای بالا حساسیت کمتری نشان می‌دهند.